Imago (37)

BAWAT hakbang ni Maya pabalik papunta sa dilim­ ay tila paglubog sa isang malapot at malalim na putik. Habang papalapit siya sa pigurang nakatalikod, ang matamis at nakakasulasok na amoy ng kemikal ay unt-unting pumasok sa kanyang baga, mabilis na lumason sa kanyang katinuan. Umikot ang kanyang paningin, at ang katahimikan ng bulwagan ay biglang napalitan ng isang kakaibang alingawngaw.

Nagsimulang maglaro ang kaniyang pandinig.

“Maya… bakit hindi mo ako tinulungan?” Isang pamilyar na tinig ang sumambulat sa kaniyang kali­wang tainga. Boses iyon ni Mina, basa, gumaralgal, at puno ng sumbat. Napalingon si Maya, ngunit walang tao roon kundi ang mga nakakatakot na rebulto sa gilid ng altar.

Bago pa man niya ma­ipikit ang kaniyang mga mata upang bawiin ang kontrol sa sarili, isa namang mahinang tawa ang narinig niya mula sa kanan. Boses naman iyon ni Nelson mula sa kanilang mga lumang video log sa Maynila, masigla at puno ng buhay, na biglang naputol at naging isang mahaba at matinis na hiyaw ng sakit.

“Hindi ito totoo,” bulong ni Maya sa kaniyang sarili, habang ang kanyang mga binti ay nanginginig at tila bibigay na sa bigat ng kaniyang katawan. “Guniguni lang ito. Huwag kang makikinig.”

Ang mga bulong ay naging isang sabay-sabay na kanta ng mga boses na hindi niya maintindihan. Tila nagmumula ito sa mismong ilalim ng sahig na tatami. Ang kadiliman ng templo ay tila sumasayaw sa kanyang paningin.

Gusto nang bumagsak ng kanyang katawan, ngunit itinutok ni Maya ang lumalabong paningin sa likod ng lalaking nakaupo sa kanyang harap. Iyon na lamang ang kanyang tanging angkla­ sa katotohanan.

Humakbang siya muli, nanginginig ang kamay na unti-unting dinala patungo sa balikat ng pigura.

(Itutuloy)