"Usa ka Paskohanong awit"

Bisan kon milabay na ang adlaw sa Pasko, ania pa gihapon kita sa panahon sa Kapaskohan diin gisaulog pa nato ang diwa ug espiritu sa Pasko. Busa tugoti ako nga mohimo’g pinalahi sa naandan nga lindog, diin buot ko nga hisgotan ug hatagan og panahom ang nobela nga gisulat sa batid nga nobelista nga si Charles Dickens nga gi-ulohan og “A Christmas Carol” o sa Binisaya pa, “Usa ka Paskohanon’g Awit”.

Gisulat ni Charles Dickens ang maong nobela tungod sa iyang na-obserbahan nga kahimtang sa katilingban sa iyang kapanahonan diin naghingapin ang kakabos ug ang dakong gintang tali sa mga yano’ng mamumuo ug sa ilang mga agalon, labi na sa hisgutanan sa suholan. Nakita usab niya ang makaluluoy nga kahimtang sa mga bata nga bisan sa kalinghod sa ilang pangedaron, napugos pagpanarbaho aron makasagukod ang ilang banay sa tumang kalisod.

Dugang pa, nasaksihan niya ang kakulang sa pagpakabana sa kagamhanan ngadto sa mga kabos, nga giisip pa gani nga mga sagbot sa katilingban.

Kon atong sabton pag-ayo ang sugilanon, ang kahimtang sa sosyedad sa panahon sa pagsulat—ang kakabos, walay pagpakabana, ug kahangol sa bahandi—ato pa gihapon kining masinati karon. Ang sugilanon nagpadayag og mga pagtulon-an nga kon atong hinuklogan, makahatag kanato og bag-ong panglantaw sa kinabuhi, labi na ni’ng panahon sa Kapaskohan.

Tugoti ako nga kutloon ang pipila ka pagtulon-an nga gipadayag sa Bookshelf Life Lessons, usa ka book review podcast nga naghubad sa mga mensahe sa maong sugilanon.

Ang unang pagtulon-an mao nga “ang pagkamanggihatagon mahimong makapausab sa atong kahimtang”. Sa kalibutan nga daghan ang walay kaangayan, maanindot nga magpakita kita og kaayo ug pagkamanggihatagon.

Ang ikaduhang pagtulon-an mao nga “ang pagpakiglambigit sa uban maoy tambal sa kahingawa sa pag-inusara”.

Ang kinabuhi dili angay puy-an nga nag-inusara; ang yano’ng pakigsandurot makapausab sa atong mamingaw ug masulob-on nga kahimtang.

Ang ikatulong pagtulon-an mao nga “ang pagpamalandong maghatod sa kausaban”. Dili kita angay magpaabot nga duawon og mga espiritu aron mahibaloan nato ang angay usbon sa atong kinabuhi; ang sinsero nga pagpamalandong igo na aron magmugna og kausaban.

Ang ika-upat nga pagtulon-an mao nga “ang pagpakabana ug pagsabot, gamhanan”. Ang tinuod nga pagsabot ug pagpakabana makapahimo sa kalibutan nga mas malumo ug manggiloy-on nga puy-anan sa tanan.

Ang ikalima nga pagtulon-an mao nga “walay katapusan ang diwa sa Pasko”—ang gugma, pagkamaaghop, ug pagkamapasalamaton. Ang Pasko dili lang usa ka adlaw, kondili usa ka kinabuhi nga ipakita sa tibuok tuig.

Sa kataposan, ang sugilanon ni Charles Dickens usa ka sugilanon sa pagpanubos nga naghatag gibug-aton sa atong responsibilidad sa katilingban ug sa tinuoray nga kahulogan sa Pasko nga labaw pa sa bisan unsang bahandi.

Hinaut nga ang A Christmas Carol makapukaw sa atong mga galamhan ug makapahimo kanato, labi na sa atong mga opisyal, nga mas responsable ug manggihunahunaon sa kabos natong kaigsoonan.

Matud pa ni Tiny Tim, ang bata’ng bakol sa sugilanon, “Panalanginan unta kitang tanan sa Diyos.” Hinaut pa unta!