Bro, Hansel Marantan

Sa totoo lang, bihira ka nang makakita ng opisyal na kapag malapit nang magretiro, hindi sarili ang iniisip kundi iyong mga taong matagal nang nasa likod ng trabaho.

Marami ang nakakakilala kay PBGen. Hansel Marantan bilang matapang, istrikto at hindi basta-basta umaatras kapag may mabigat na misyon. Iyan ang imaheng nakatatak sa isip ng karamihan. Pero sa mga huling araw niya sa serbisyo, parang may ipinapakitang ibang kuwento ang heneral.

Habang ang iba ay abala sa mga despedida at pagbibilang ng mga medalya, si Marantan naman ay umiikot sa mga lalawigan ng CALABARZON para abutin ang mga Non-Uniformed Personnel o NUPs. Sila iyong mga empleyadong hindi nakikita sa mga operasyon, hindi napapalakpakan sa mga programa, pero malaking bahagi ng makina ng kapulisan.

May mga bigas na ipinamimigay at school supplies para sa mga anak ng mga kawani. Para sa iba, simpleng tulong lang iyon. Pero sa panahong halos lahat ng bilihin ay pataas nang pataas ang presyo, malaking bagay na rin ang may maalalang tumulong kahit papaano.

Dito mo makikita na hindi lang puro tikas at tapang ang sukatan ng pagiging lider. Mas mabigat pa rin ang puntos kapag marunong kang lumingon sa mga taong matagal na ring nagsasakripisyo sa likod ng sistema.

Hindi perpekto ang kahit sinong opisyal. Lahat may kani-kaniyang kritiko at tagahanga. Pero kung may isang bagay na kapansin-pansin sa ginagawa ngayon ni Marantan, iyon ay ang pagpapaalala na may mga ordinaryong manggagawa sa gobyerno na madalas nalilimutan pero sila rin naman ang dahilan kung bakit tuluy-tuloy ang serbisyo.

Sa panahon na maraming opisyal ang gustong magpasikat, iba rin ang dating ng isang lider na tahimik na nagpapakita ng pasasalamat sa mga taong matagal nang walang hinihinging pagkilala.

At marahil, iyon ang isa sa mga bagay na maiiwan niya sa paghubad ng uniporme—ang imahe ng isang matapang na opisyal na marunong ding makiramdam sa hirap ng mga taong kasama niya sa serbisyo.