Imago (28)
Bago pa man makasigaw o makapanlaban si Maya, isang tela na may matapang na amoy ng kemikal ang marahas na idiniit sa kaniyang ilong. Umikot ang paligid. Ang natitirang lakas ng kanyang katawan ay biglang naglaho, at ang kadiliman ng silong ay tuluyang lumamon sa kaniyang kamalayan.
Isang marahas na habol-hininga ang nagpabalik kay Maya sa mundo.
Napaupo siya nang mabilis, hawak ang sumasakit na ulo habang umiikot ang kanyang paningin. Inasahan niyang maramdaman ang malamig na semento ng pabrika at ang amoy ng kalawang. Ngunit nagulat siya nang mapansing nakahiga siya sa malambot na futon. Amoy tatami mat at banayad na insenso ang hangin.
Maliwanag na ang paligid. Ang sikat ng umaga ay sumisilip sa tradisyunal na papel na bintana. Nandito siya sa kanyang silid sa inupahang ryokan.
Tumingin si Maya sa paligid sa tindi ng pagkalito. Nanunuyo ang kanyang lalamunan. Ang kanyang backpack ay maayos na nakasandal sa tabi ng pinto—nakasara ang zipper, eksakto kung paano niya ito iniwan bago siya tumakbo. Panaginip lang ba ang lahat? Isang matinding guni-guni dulot ng pagod at takot?
Ngunit nang ibaba niya ang kanyang tingin sa kaniyang sariling mga kamay, halos tumigil ang kanyang paghinga.
Ang kanyang mga kuko ay may dumi pa rin ng kulay-abong alikabok mula sa sahig ng pabrika. At sa kanyang tabi, sa ibabaw ng maliit na mesa, umilaw ang kaniyang cellphone na akala niya ay kanyang pinatay. May isang bagong mensaheng natanggap. Isang larawan ng kanyang sarili, natutulog sa mismong futon na iyon, kinunan mula sa tapat ng pinto ilang minuto lang ang nakalilipas habang siya ay walang malay.
(Itutuloy)
- Latest
