Umaaraw, umuulan

Tag-init na. Pero sa halip na araw, ulan ang bumu­buhos at kasabay nito, unti-unting bumubulaga ang mga sira-sirang kalsada na tila matagal nang nakalimutan ng pama­halaan.

Ang bawat patak ng ulan ay nagiging paalala ng butas, lubak, at baha na araw-araw pinapasan ng mga motorista at pasahero.

Hindi lang abala ang dulot ng mga sirang daan. Dagdag gastos din ito sa gasolina, sumisira ng sasakyan, at pa­nganib sa aksidente. Ang mga estudyante at manggagawa ay napipilitang maglakad sa gitna ng baha, habang ang mga jeep at tricycle ay nagdodoble ng pamasahe dahil sa hirap ng biyahe.

Ang responsibilidad sa maayos na daan ay nasa mga lokal na opisyal. Ngunit tila mas inuuna ang ribbon-cutting at photo-op kaysa sa tunay na serbisyo. Ang mga proyektong “road rehabilitation” ay nananatiling nasa papel.

Gasgas na ang pangakong “may nakalaan na pondo” kung hindi ito nakikita sa konkretong aksyon. Ang bawat lubak ay simbolo ng pangakong napako, at ang bawat baha ay paalala ng pamahalaang hindi kumikilos.

Kung tunay na serbisyo ang hangad, dapat ay may malinaw na plano, mabilis na aksyon, at matibay na kal­sada hindi lang para sa larawan, kundi para sa ma­ma­mayan.

Ang pananagutan ay hindi dapat nakatago sa plano kundi nakikita sa bawat sementadong daan.