Parcel ng kamatayan

PAULIT-ULIT ang eksena. May naharang na parcel sa airport sa ibang bansa. May laman palang droga. Nakasilid sa kahon ang pulbos na kayang sumunog ng buhay. At ang nakapangalan? Isang OFW. Isang Pilipinong nag-abroad para kumayod nang marangal. Isang taong maaaring walang kamalay-malay na ang dumating sa kanya ay hindi pasalubong kundi sentensiya.

Sa mga bansang tulad ng Saudi Arabia, hindi uso ang “nadala lang”. Hindi tinatanggap ang “hindi ko alam”. Doon, ang batas sa droga ay bakal malamig, matigas, walang pakiramdam. Ang parusa sa malalaking kaso? Puwedeng umabot sa bitay. Isang pirma sa pagtanggap ng kahon. Isang maling tiwala. Buhay ang kapalit.

Isipin mo ‘yon. Habang ikaw nandito, may kababayan tayong nasa disyerto, naglilinis ng bahay ng iba, nag-aalaga ng anak ng iba, nagbibilang ng oras para lang makapagpadala ng pera sa sariling anak. Pinipiga ang katawan. Pinapatay ang lungkot. Nilulunok ang pangungulila.

Tapos isang araw, may dumating na parcel. Pangalan niya ang nakasulat. Maayos ang pagkakabalot. Mukhang ordinaryo. Pero sa loob? Impiyerno.

Hindi niya alam na may nagpasok palang droga. Hindi niya alam na may nagdesisyong gamitin ang pangalan niya parang basahan. Maaaring may inggit. Maaaring may galit. Maaaring sin­dikatong gutom sa pera. Sa kanila, negosyo lang. Sa biktima, ba­ngungot na walang gisingan.

Anong klaseng tao ang kayang gumawa noon? Hindi ito sim­pleng “diskarte.” Hindi ito simpleng “raket.” Ito ay pagpatay na nakabalot sa karton. Para kang nagtulak ng kapwa mo Pilipino sa bangin habang nakangisi ka sa gilid.

Sa mata ng sindikato, numero lang ang OFW. ‘Pag may na­­­sabit palit pangalan, tuloy ang biyahe. Pero sa atin? Hindi numero ang OFW. Tatay ‘yan na nangakong uuwi pag nakaipon na. Nanay ‘yan na may litrato ng anak sa pitaka. Anak ‘yan na pina­ngarap lang makatulong sa pamilya.

Kapag siya’y nakulong, buong pamilya ang nakakulong sa kahihiyan at takot. Kapag siya’y nahatulan, buong angkan ang hinahatulan ng sakit.

At huwag tayong magbulag-bulagan.  May butas sa sistema kung bakit may mga kahong nakakalusot. Dito pa lang sa Pilipinas, dapat bakal din ang inspeksyon. Walang “kilala ko ‘yan.” Walang “sealed na kasi.” Buksan kung kailangan. I-x-ray. I-dokumento. I-trace ang chain of custody. Kung may pumalya, may managot — courier man, freight forwarder, o opisyal na natulog sa duty.

Hindi ito kontra-negosyo. Proteksyon ito sa buhay.  Dahil sa totoo lang, isang kahon lang ang pagitan ng pag-asa at hukay.

Sa mga gagamit ng pangalan ng iba para magpadala ng kontrabando tandaan n’yo: hindi lang kayo nagbebenta ng droga. Nagbebenta kayo ng kamatayan. Kung may galit kayo, ayusin n’yo. Huwag n’yong gawing death sentence ang paghihiganti. Huwag n’yong ipasa ang sumpa sa taong kumakayod lang para mabuhay.

At sa mga kababayan nating nasa abroad: mag-ingat na parang buhay n’yo ang nakasalalay dahil totoo, nakasalalay nga. Huwag tumanggap ng parcel na hindi malinaw ang pinanggalingan. Magtanong. Mag-verify. Mas mabuting magmukhang masungit kaysa maging headline.

Sa huli, hindi lang ito isyu ng droga. Isyu ito ng konsensya. Isyu ito ng kung gaano kababa ang kaya nating ibagsak ang kapwa para lang sa pera.

Ang droga ay lason sa katawan.  Pero ang pusong kayang magsakripisyo ng inosente  iyon ang tunay na nakalalason sa bayan.  Isang kahon. Isang pangalan. Isang buhay na puwedeng mawala.

At kapag nahuli na sa scanner sa ibang bansa, wala nang paliwanag ang sapat. Wala nang luha ang makakabura sa record. Wala nang sigaw ang makakatalo sa batas.

Kaya bago pa lumipad ang susunod na parcel palabas ng bansa, siguraduhin nating malinis  hindi lang sa papel, kundi sa katotohanan.  Dahil kapag huli na ang lahat, ang kahon ay magiging kabaong.

Disklaymer: Ang artikulong ito ay opinyon at panawagan para sa mas mahigpit na pagbabantay at mas mataas na kamalayan laban sa paggamit ng pangalan ng iba sa ilegal na droga. Hindi ito paratang laban sa anumang partikular na tao, kumpanya, o ahensIya. Layunin nitong magbigay-babala at magtulak ng kolektibong responsibilidad upang maprotektahan ang mga inosenteng Pilipino, lalo na ang ating mga OFW.