Depresyon, tahimik na mitsa ng trahedya
Hindi ito simpleng lungkot na lilipas. Ito’y isang mabigat na kondisyon na unti-unting kumakain sa isipan hanggang sa ang tao’y mawalan ng kakayahang kumapit sa pag-asa.
Sa halip na makahanap ng tulong, ang ilan ay nauuwi sa pag-iisa, at doon nagsisimula ang mitsa ng krimen o suicide. Ang depresyon ay nagiging tulay tungo sa mga desisyong hindi na mababawi. Maraming kaso ng krimen at suicide ang nagsimula sa tahimik na pagdurusa ng isang indibidwal na hindi nakahanap ng tulong o nakinig sa kanya.
Hindi lang kabataan ang biktima. Maging matatanda, manggagawa, magulang, at kahit mga lider ay maaaring tamaan ng depresyon. Ang baril, internet, o lipunan ay maaaring maging instrumento, ngunit ang ugat ay ang hindi pagkilala at hindi pagtugon sa depresyon.
Dagdag pa rito, may stigma na nakadikit sa kondisyong ito. Maraming Pilipino ang nahihiyang aminin na sila’y may depresyon, kaya’t hindi agad nakakahingi ng tulong. Ang katahimikan ay nagiging dagdag na pasanin.
Hindi rin maikakaila ang epekto sa ekonomiya. Kapag ang isang tao’y hindi na makapagtrabaho o makapag-aral dahil sa depresyon, bumabagsak ang productivity at kabuhayan.
Kaya’t nararapat na ang depresyon ay tingnan bilang seryosong public health issue. Hindi ito dapat ikahiya, kundi harapin. Ang pagbibigay ng tamang mental health care, counseling, at bukas na komunikasyon sa pamilya at lipunan ay maaaring pumigil sa isang trahedya bago pa man ito sumiklab.
Mahalaga rin ang papel ng pamahalaan at media. Kailangang palawakin ang access sa mental health services, lalo na sa mga probinsya, at maging sensitibo ang pagbabalita upang hindi magdulot ng dagdag na trauma o “copycat effect.”
Ang depresyon ay hindi dapat manatiling tahimik na ugat ng krimen at suicide. Dapat itong kilalanin, gamutin, at pigilan bago pa ito muling magbunga ng dugo at luha.
- Latest
