May mga paalis na hindi dapat ipinagdiriwang

MAY mga pagkakataon sa buhay na ang pagbibitiw ay hindi tanda ng pagkatalo kundi isang mabigat na pasyang bunga ng pananagutan. Ito ang ipinakita ng dalawang mataas na opisyal ng Ateneo basketball na piniling bumaba sa kanilang mga tungkulin sa ilalim ng prinsipyo ng command responsibility.

Sa panahon kung saan marami ang kumakapit sa posisyon kahit nababalot na ng kontrobersiya ang kanilang pamumuno, kakaiba ang hakbang na ito. Ngunit huwag din nating kalimutan na ang pagbibitiw ay hindi awtomatikong pag-amin ng kasalanan. Ito ay maaaring isang paraan upang protektahan ang integridad ng institusyon at bigyang-daan ang patas na proseso ng pag-alam sa katotohanan.

Kung papayagan silang umalis nang walang kaparusahan, may magtatanong  makatarungan ba ito? Ang sagot ay hindi dapat nakabatay sa galit o emosyon kundi sa ebidensiya. Sapagkat sa isang lipunang may paggalang sa katarungan, walang dapat parusahan kung walang sapat na batayan ng pananagutan.

Ngunit huwag nating isipin na ang pag-alis ay isang magaan na desisyon. May kapalit ito. Ang pagtalikod sa isang tungkuling matagal mong pinaghirapan, ang pagharap sa pagdududa ng publiko at ang pagbitbit sa bigat ng isang kontrobersiya ay hindi simpleng bagay na basta na lamang malilimutan.

Kasabay nito, mabilis ding umaksyon ang Ateneo sa Davao sa pagbibigay ng scholarship sa anim na magkakapatid. Isang hakbang na nagpapaalala na sa gitna ng maiingay na usapin ng pananagutan, may mga kabataang ang kinabukasan ay dapat manatiling prayoridad.

Dito nasusubok ang kakayahan ng isang institusyon  hindi lamang sa pagharap sa kontrobersiya kundi sa pagpapatuloy ng misyon nitong magbigay ng pag-asa sa mga nangangailangan.

Sa huli, hindi tayo dapat maging hukom na agad naghahatol ng pagkakasala, ni tagahanga na basta na lamang pumapalakpak sa bawat pagbibitiw. Ang dapat nating panghawakan ay ang balanse sa pagitan ng pananagutan at katarungan.

Dahil may mga taong handang akuin ang responsibilidad kahit hindi pa napatutunayang sila ang may sala. At may mga pagkakataong ang pinakamabigat na pasanin ay hindi ang kaparusahan ng batas, kundi ang pag-alis nang dala ang mga tanong na maaaring hindi na kailanman tuluyang masagot.