La Viuda (49)

PAGKAALIS na pagkaalis ng mga sasakyan ng pulis at ni Natasha, marahas na ipinasara ni Doña Presentacion ang malaking pinto ng bodega. Nang silang dalawa na lamang ni Mang Teban ang naiwan sa ilalim, tuluyang nahulog ang banal-banalang maskara ng matanda.

PAAAK! Isang malakas at mabilis na sampal ang lumagapak sa mukha ni Mang Teban. Sa lakas niyon, napahawak ang albularyo sa kanyang panga habang nanginginig ang mga tuhod sa harap ng Donya.

“Walang silbi!” sigaw ng Donya, nanlilisik ang mga mata sa matinding galit habang dinuduro ang mukha ng lalaki. “Paano nakatakas ang isang taong may kadena sa paa sa mismong gabi ng ritwal?!”

“S-Senyora... naputol po ang bakal.”

“Manahimik ka!” ­bulyaw ng Donya, lumalabas ang mga ugat sa kanyang leeg. Dahan-dahan siyang lumapit kay Mang Teban, ang boses ay naging pabulong ngunit puno ng nakamamatay na banta. “Makinig ka sa akin, Teban. Ako ang nagbigay ng lahat nang mayroon ka ngayon. Kapag hindi bumalik ang lalaking iyon at kapag hindi naisagawa ang pag­gising kay Emilio... sisiguraduhin kong sa ilalim ng lupang ito rin kita ililibing nang buhay.”

Nanginginig ang buong katawan ni Mang Teban. Alam niyang hindi nagbibiro ang matanda. Sa gitna ng matinding takot para sa sariling buhay, mabilis na lumuhod ang albularyo sa harap ng donya.

“Senyora! Patawarin niyo ako! May paraan pa... may paraan pa!”

Napatigil ang Donya, nakataas ang kilay.

“Anong paraan ang pinagsasasabi mo?”

Inangat ni Mang Teban ang mukha, pilit na pinakakalma ang sarili habang may madilim na ngiti sa mga labi. “Naiwan niya ang mga bakas sa ­ilalim, Senyora... ang kanyang damit, ang kanyang dugo sa semento.”

Lumapit pa si Mang Teban sa paa ng matanda. “Gamit ang lumang orasyon ng aming lahi... gagamitin ko ang kanyang dugo para sa isang madi­lim na tawag. Hindi natin kailangang maghanap sa buong bayan, Senyora. Sa oras na simulan ko ang ritwal... mismong ang mga paa ni Andres ang maglalakad pabalik sa haciendang ito. Babalik siya rito... na parang isang sunud-sunurang tupa.”

Dahan-dahang napawi ang galit sa mukha ni Doña Presentacion. Isang nakapangingilabot na ngisi ang sumilay sa mga labi.

(Itutuloy)