Apoy sa Balsa (23)
HATINGGABI na nang makabalik si Rhea sa kanyang condo. Iniwan niya ang sapatos sa may pinto, hindi na nagpalit ng damit, at dire-diretsong nahiga sa kama habang nakatitig sa kisame. Hawak pa rin niya ang kanyang cell phone. Ang text na ipinadala niya kay Kael ay nananatiling Delivered. Walang sagot.
Ang katahimikan ng kuwarto ay tila mas lalong nagpapalaki sa patlang sa pagitan ng kanilang mga mundo. Sa unang pagkakataon, naramdaman ni Rhea na walang silbi ang kanyang posisyon kung ang nag-iisang taong gusto niyang makausap ay pinili siyang iwan sa ere.
Samantala, sa isang maliit na boarding house sa luma at masikip na bahagi ng siyudad, nakaupo si Kael sa ibabang bahagi ng double deck na kama. Hubad ang kanyang pang-itaas, ramdam ang antok mula sa maghapong pagbibiyahe sa ilalim ng init at usok ng Maynila.
Umilaw at nag-vibrate ang kanyang phone na nasa kanyang bulsa. Nabasa niya ang mensahe ni Rhea.
“Kael, nasaan ka? Kailangan nating mag-usap. Please.”
Bumuntong-hininga si Kael, at matagal na tinitigan ang pangalan ng dalaga sa screen. Gusto niyang mag-type, gustong magtanong kung kumusta ang hapunan nito kasama ang marangyang manliligaw.
Pero pinili niyang itabi ang phone nang nakataob. Humiga siya sa kanyang manipis na kutson, braso ang ginawang unan, habang pinakikinggan ang hilik ng ibang boarders at ingay ng mga tricycle sa labas.
Dalawang magkaibang unan, dalawang magkaibang silid, ngunit parehong gising sa ilalim ng iisang gabi.
(Itutuloy)
- Latest
