Apoy sa Balsa(13)

KAILANGANG si Rhea mismo ang pumunta sa munisipyo para mag-sign at mag-abot ng corporate ID. Tiningnan siya ni Kael, seryoso ngunit kalmado. “Ma’am Rhea, sakay na kayo. Ako ang bahala.”

Inabot ni Kael ang isang ekstrang helmet. Napalunok si Rhea. Hindi pa siya nakakasakay sa motorsiklo sa buong buhay niya. Awkward at kabado siyang sumakay, maingat ang kanyang corporate slacks habang nakaupo sa likod.

Nang umandar ang motor at lumabas sila sa highway, sinalubong sila nang malakas na ihip ng hangin mula sa baybayin. Humampas ang amoy ng alat at dagat sa mukha ni Rhea. Bahagyang gumewang ang motor nang dumaan sila sa isang lubak.

“Ay!” napasigaw si Rhea, nanigas ang buong katawan habang pilit na humahawak sa dulo ng kanyang upuan. Halos mawalan siya ng balanse.

Pinabagal ni Kael ang motor. Binitiwan niya ang isang hawakan sa manibela, hinawakan ang kamay ni Rhea, at marahang ipinalupot ito sa kanyang baywang.

“Kumapit ka sa baywang ko, Mam,” malalim ang boses ni Kael, sapat lang para marinig sa gitna ng ugong ng makina at hangin. “Baka mahulog ka. Huwag kang mahiya, hawakan mo ako nang mahigpit.”

Walang nagagawa si Rhea kundi isubsob ang kanyang mukha sa likod ni Kael at yakapin ito nang mahigpit. Nararamdaman niya ang init ng katawan nito at ang pamilyar na tibok ng puso nito.

Sa bilis ng takbo nila sa tabi ng dagat, kasabay ng hampas ng alon, tila nilayasan si Rhea ng kanyang corporate reality. Ibinalik siya ng bawat ihip ng hangin sa gabi ng bagyo sa lawa. Doon niya napagtanto ang kabalintunaan ng lahat: tinaboy niya si Kael para lumayo ito, pero ngayon, mas kailangan niyang kumapit dito nang mas mahigpit para lang hindi siya mapahamak.

(Itutuloy)