Apoy sa Balsa (10)

MABILIS na pinirmahan ni Rhea ang clipboard, nangi­nginig ang mga daliri habang pinipilit na huwag mag­pahalata sa kanyang asistant. Nang iabot niya ito pabalik, bahagyang nagkadikit ang kanilang mga balat. Ang init ng haplos ni Kael ay tila kuryenteng gumising sa kanyang buong katawan.

“Salamat, po Ma’am,” pormal na wika ni Kael bago tuma­likod at sumabay sa agos ng mga empleyado sa koridor.

Hindi na nakapag-isip nang matuwid si Rhea. Pagka­alis na pagkaalis ng assistant niyang si Amanda, tumayo siya at sinundan si Kael. Nang walang ibang nakatingin, hinigit niya ito papunta sa madilim at tahimik na fire exit ng palapag, isang lugar kung saan walang makakarinig sa kanila.

“Kael!” hingal na tawag ni Rhea, sabay sara ng mabigat na pinto. “Anong ginagawa mo rito? Bakit ka nandito?”

Humarap sa kanya si Kael, ibinaba ang hawak na logbook. Nawala ang pormal na anyo nito, at bumalik ang lalaking nakasama niya sa gitna ng unos sa lawa. Lumakad ito papalapit sa kanya, hanggang sa maramdaman muli ni Rhea ang pamilyar na init ng katawan nito.

“Hindi ko kayang tiisin ang katahimikan ng lawa, Rhea,” pag-amin ni Kael, mababa at gumaralgal ang boses.

“Noong umalis ka, parang nawalan ng buhay ang quarters ko. Buong buhay ko, akala ko sapat na ang mag-isa. Pero nagbago ang lahat dahil sa isang gabi.”

Nanlaki ang mga mata ni Rhea. “Kaya nagtrabaho ka rito?”

“Pumunta ako rito hindi para sa Maynila, kundi para sa ’yo,” seryosong titig ni Kael habang marahang hinawakan ang magkabilang balikat ng dalaga. “Gusto kong patunayan na kaya ko ring tumawid sa mundo mo.”

Napatitig si Rhea sa kanya, nalulunod sa tindi ng emosyon. Sa gitna ng semento at ingay ng siyudad­, ang ligaw na pag-ibig na akala niya ay naiwan sa pampang ay narito na sa kaniyang harapan—mas matapang, mas mapangahas, at handang sumira sa lahat ng kanyang pader. (Itutuloy)