Apo Sa Bulsa (7)

ANG halik na iyon ay hindi naging marahan: para itong hanging amihan na biglang naging unos: marahas, gutom, at matagal nang ipinagkakait. Sa bawat paglapat ng mga labi ni Kael, naramdaman ni Rhea ang pagguho ng lahat ng pader na maingat niyang binuo sa Maynila. Wala na ang takot sa kliyente, ang patay na signal, at ang hinahabol na deadline. Ang tanging natira na lang ay ang anghang ng balat ni Kael at ang init ng dila nito na humihingi ng pagsuko.

Marahang binuhat ni Kael si Rhea patungo sa gitna ng kutson, ang mga magaspang at makalyo nitong palad ay gumapang sa ilalim ng maluwag na flannel na polo. Sa bawat haplos ng lalaki sa kanyang baywang at hita, nakaramdam si Rhea ng kakaibang kuryente, isang uri ng pandama na hindi kayang tapatan ng kahit anong sarap ng buhay sa siyudad.

Nang tuluyang mahubad ang polo, naiwan silang dalawa na ganap na nakalantad sa isa’t isa sa ilalim ng madilaw na liwanag ng gasera. Ang malapad na dibdib ni Kael ay sumasabay sa mabigat na paghinga ni Rhea. Walang salita, tanging ang ugong na lang ng ulan sa labas at ang mainit, mabilis na unawaan ng kanilang mga katawan ang pumuno sa silid.

Nang magtagpo ang kanilang mga hininga sa pinakamataas na antas ng pananabik, mahigpit na napakapit si Rhea sa matitigas na balikat ni Kael, tuluyang isinusuko ang sarili sa agos ng gabi.

(Itutuloy)