Imago (76)

Nakatitig si Maya sa kadiliman ng silid. Ang lamig ng semento sa kanyang pisngi at ang patuloy na pagtibok ng sentido ay dahan-dahang nagpabalik ng kanyang buong kamalayan. Habang naroroon sa dilim, bumalik sa isip niya ang mukha ng kanyang kakambal.

Lumaki silang dalawa na tila iisang tao na hinati sa dalawang katawan. Alam nila ang bawat maliliit na galaw, ang bawat kumpas ng kamay, at ang bawat pananda­liang pagbabago sa ­tingin ng isa’t isa. Walang pagpapanggap na kayang makalusot sa pagitan nilang dalawa.

Doon dumarating sa kanya ang matinding katotohanan.

Iyon ang dahilan kung bakit sa loob ng ilang buwan, ang kanyang gut instinct ay patuloy na sumisigaw na may ma­ling nangyayari. Hindi lang ito bastang hinala; ang kanyang buong buhay bilang isang kambal ang nagbigay sa kanya ng likas na kakayahang makaramdam ng isang huwad na anyo.

Ang lalaking nakasama niya ay may mukha, boses, at mga alaala ni Nelson, ngunit wala rito ang natatanging buhay at kaluluwa ng tunay na tao.

Napapikit si Maya. Ang matinding takot at pag-aalinlangan sa kanyang dibdib ay dahan-dahang napalitan ng isang malamig at matigas na desisyon.

Hindi siya maba­baliw. Hindi siya nagkakamali.

Gumapang siya sa madilim na silid na ito gamit ang kanyang mga siko, gagamitin niya ang mismong instincts na iyon upang makatakas, at upang harapin ang sinumang naglakas-loob na gumawa ng isang pekeng tao upang linlangin siya.

(Itutuloy)