Imago (7)
NAPATIGIL si Maya sa gitna ng sidewalk, ramdam ang malamig na pawis sa kanyang batok. “Maya, okay ka lang?” tanong ni Nelson nang mapansing tumigil siya sa paglalakad.
“Ah, oo. Naghahanap kasi ako ng CR,” pagsisinungaling niya, habang mabilis na itinatago ang screen. “Sige na, mauna ka na sa café. Doon ako sa stasyon ng tren maghahanap ng CR.” Paliwanag niya habang nakaturo sa isang pababang hagdan na patungo sa isang subway station.
Nang makapasok sa cubicle ng isang pampublikong banyo, ni-lock ni Maya ang pinto at hinarap ang kanyang telepono. Mabilis na gumagana ang utak-mamamahayag niya. Dahil AirDrop ang ginamit, ibig sabihin ay nasa loob lang ng ilang metro ang nagpadala. Malapit lang ang salarin.
Nanginginig man ang mga daliri, nag-type siya ng tugon: Sino ka? Nasaan ang kapatid ko?
Lumipas ang ilang minutong tanging tunog lang ng patak ng tubig sa lababo ang naririnig niya. Pagkatapos, isang bagong notification ang lumitaw. Hindi ito sagot, kundi isa na namang larawan.
Isang lumang litrato ng isang tradisyunal na bahay-na-bato sa isang probinsya sa Pilipinas—ang lumang ancestral home ng kanilang pamilya na matagal nang walang nakatira. Kasunod nito ang mensahe:
Masyado kang nagmamadali, Maya. Ang sining ay hindi minamadali. Kung gusto mo talagang malaman ang katotohanan, bumalik ka kung saan nagsimula ang lahat. Doon natin tatapusin ang huling obra.
Napasandal si Maya sa pader ng cubicle. Hindi lang siya basta sinusundan sa Japan. Ang estrangherong ito ay may alam sa kinalakihan niya sa Pilipinas. Ang laro ay hindi nagsimula sa Tokyo, ito ay matagal nang nakatanim sa sarili niyang nakaraan.
(Itutuloy)
- Latest
