Mga anekdota ni Adolf Hitler

1. Mahilig magpinta pero nababara.

Bago pa man siya maging kilala sa buong mundo, si Adolf Hitler ay isang mahiyain pero madaling mapikon. Pangarap niyang maging isang sikat na pintor. Araw-araw, dala niya ang kaniyang folder ng mga drawing at watercolor at pumipila siya sa Academy of Fine Arts Vienna para subukang makapasok.

Isang araw, may matandang tagapayo ng paaralan na ­tumingin sa mga gawa niya. Tahimik lang ito habang binubuklat ang bawat pahina. Habang tumatagal ang katahimikan, lalo lang kinakabahan si Hitler. Pagkaraan ng ilang minuto, ibinalik ng tagapayo ang folder at mahinahong nagsabi:

“May talento ka, pero hindi sa pagpipinta ng tao. Mas magaling ka sa buildings. Baka mas babagay sa iyo ang architecture.”

Para bang binuhusan ng malamig na tubig si Hitler. Galit na galit siyang umuwi at buong magdamag na nagreklamo sa kanyang sarili—“Bakit hindi nila makita ang galing ko?”

Kinabukasan, bumalik siya, may dala pa ring art portfolio para mag-aplay sa kursong architecture. Gusto niyang ipakita kung gaano siya kaseryoso, subalit muli siyang tinanggihan dahil hindi siya nakapagtapos ng secondary school, na requirement sa architecture.

Habang lumilipas ang mga buwan, lalo niyang nadama ang pag-iisa. Nakatira siya sa mga murang boarding house, nagtitipid sa pagkain, at kumikita lamang minsan sa pagbebenta ng maliliit na postcard na siya mismo ang gumuguhit. Kapag may bumili, napapangiti siya nang bahagya; kapag walang interesado, muli siyang napupuno ng yamot at pakiramdam niya ay binabalewala siya ng mundo.

Marami ang naniniwalang ang seryeng ito ng rejection ang nag-ambag sa pagbuo ng kanyang galit, frustration, at kakaibang pagtingin sa mundo. Noong panahong iyon, wala pa siyang impluwensya, wala pang ideolohiya, at walang sinumang tumitingin sa kanya bilang kakaiba—isa lang siyang kabataang sobra ang tiwala sa sariling talento pero madalas mabigo.