MADALING araw. Patuloy ang kanilang sasakyan habang binabagtas ang kahabaan ng EDSA Sa labas, tinatapunan ng mga ilaw sa kalsada ang mga mukha ng tatlong babae sa likurang upuan.
Tahimik na nakasandal si Lani sa bintana. Ang kanyang dalawang kamay ay nakalapat sa tiyan, pinoprotektahan ang sanggol sa sinapupunan sa bawat pagyugyog ng sasakyan. Bakas ang matinding pagod ng katawan at isip mula sa biyahe mula sa Isla Balod.
Sa kanyang tabi, nananatiling gising sina Celeste at Diana. Walang nagtatangkang magsalita, ramdam ang nakalulunod na tensiyon. Pinagmasdan ni Celeste ang mukha ni Lani. Napakabata pa nito para pasanin ang napakabigat na galos ng manipulasyon ni Carlo. Sa kabilang dako, nakatitig si Diana sa gilid ng manibela.
Sa unahan, hawak ni Jack ang manibela. Sa bawat ilang minuto, umaangat ang kanyang mga mata sa rearview mirror. Mabilis. Matalas. Hindi mawari nina Diana at Celeste kung ang mga mata ba ng bodyguard ay binabantayan sila para sa kanilang kaligtasan... o nagmamatyag sa bawat paggalaw nila para i-report ito kay Carlo.
Inilabas ni Celeste ang kamay at dahan-dahang piniga ang mga daliri ni Diana. Isang tahimik ngunit mariing pagkakaunawaan ang lumutang sa kanilang pagitan. Hindi na lang ito tungkol sa sarili nilang pagtakbo, tungkol na rin ito sa pagprotekta sa buhay ni Lani at sa sanggol na walang kasalanan.
Ilang minuto na lang, ibabato na nila ang decoy. Pinalalamig nina Diana at Celeste ang kanilang paghinga, handang harapin kung anuman ang naghihintay sa dulo ng madilim na biyaheng ito. (Itutuloy)