Imago (47)

SA ganap na kadiliman, naintindihan ni Maya ang halaga ng kanyang natitirang huling palito ng pos­poro. Hindi niya ito maaaring sindihan nang walang dahilan; kailangan niya ito para sa huling sandali. Upang maka­ligtas, kailangan niyang umasa sa kanyang pandinig at sa mga bagay na kasama niya sa dilim.

Dahan-dahan siyang lumuhod sa malamig at basang semento, iniingatan na huwag mawalan ng balanse. Gamit ang kanang kamay, kinapa niya ang bulsa at nahanap ang mabigat na lalagyan ng lens cap na gawa sa makapal na metal. Ito na ang kanyang magiging mata sa dilim.

Ipinosisyon niya ang sarili at dahan-dahang ipina­dulas ang metal sa ibabaw ng semento sa kanyang harap.

Skrrrt…

Ang tunog ng metal na kumaskas sa semento ay nag-iwan ng gasgas na alingaw­ngaw. Solidong semento ang unang bahagi. Huminga si Maya nang malalim at dahan-dahang gumapang pasulong ng isang dipa, hawak ang pader bilang angkla.

Muli niyang inihagis ang metal nang mas malayo nang kaunti.

Klak.

Ang tunog ay hindi na gasgas ng bato. Ito ay isang matigas, manipis, at hungkag na tunog ng bakal, ang parehong tunog ng trapdoor na lumamon sa nakamaskarang nilalang kanina. Ang patibong ay nasa kanyang harap mismo, ilang pulgada lamang mula sa kinaroroonan ng kanyang mga tuhod.

Napatigil si Maya, ang kanyang kamay ay nanigas sa sahig. Ang lamig ng semento ay tila dumaloy sa kanyang buong katawan habang napagtatanto kung gaano siya kalapit sa kamata­yan. Ang gitnang tunnel ay isang bitag, at kailangan niyang humanap ng paraan upang malaktawan ang mga trapdoor. (Itutuloy)