Imago (45)

SA natitirang huling segundo ng apoy, tila naging estatwa si Maya at ang nila­lang na nakasuot ng maskara sa makipot na daan. Walang gumagalaw. Naririnig ni Maya ang sariling marahas na paghinga, habang ang nilalang ay nakatitig lamang sa kanya sa likod ng mga madidilim na butas ng maskara.

Ang init ay suma­yad na sa kuko ni Maya. Sasara na ang dilim.

Sa mismong sandali na tuluyang namatay ang apoy, sumugod ang nila­lang. Narinig ni Maya ang mabilis at marahas na kalabog ng mga paa nito sa basang semento, kasabay ng tunog ng iwinawasiwas na bakal. Napapikit si Maya at napaatras, naghihintay sa hampas na tatapos sa kanyang buhay.

Ngunit bago pa man ito makalapit, isang nakagigimbal na langitngit ng bumubukas na bakal ang umalingawngaw.

Sinundan ito ng isang maikling hiyaw at ang marahas na kalabog ng nahuhulog na katawan, na mabilis na napalitan ng tunog ng pagbagsak sa isang napakalalim na imburnal sa ibaba. Isang trapdoor sa sahig ang bumukas sa ilalim mismo ng tumatakbong nilalang, na tuluyan nang lumamon dito bago muling sumara ang bakal.

Naiwan si Maya sa ganap na kadiliman, nanginginig ang buong katawan habang nakasandal sa pader.

Ang kanyang puso ay tila lalabas sa dibdib. Ang kanyang isip ay binulabog ng isang matinding takot: ang daan sa kanyang harap ay hindi lamang madilim, kundi puno ng mga lihim na bitag. Bawat hakbang na gagawin niya ay maaaring ma­ging kanyang huling tapak sa lupa. (Itutuloy)