Imago (25)

PILIT na pi­nigil ni Maya ang marahas na paghinga nang tuluyan siyang makalusot sa nakabukas na butas ng kalawanging gate ng pabrika. Pumasok siya sa isang malawak at madilim na bodega. Walang tao. Walang tunog ng makina. Ang ­tanging naroon ay ang umaali­ngawngaw na katahimikan habang ang unang silahis ng liwanag ng umaga ay sumisilip sa mga basag na bintana.

Dahan-dahan siyang naglakad, nag-iingat na huwag makagawa ng ingay na makakaalerto sa mga naghahanap sa kanya. Inilibot niya ang paningin sa mga nagla­lakihang anino ng mga sirang kagamitan.

Sa isang sulok malapit sa tambak ng mga sako, may napansin siyang kakaiba. Isang bagay na hindi bagay sa lumang pabrika. Lumapit si Maya, dahan-dahang lumuhod, at naramdaman ang biglang pagbaba ng temperatura sa kanyang paligid.

Iyon ang paboritong itim na cap ni Nelson, ang sumbrerong isinuot nito mula pa sa paliparan ng Maynila.

Nanginginig ang mga daliri ni Maya nang pulutin niya ito. Doon, sa may gilid ng tahi ng tela, may mala­king bahid ng madilim at malapot na likido. Idiniin niya ang kanyang daliri. Basa pa. Dugo.

Niyakap ni Maya ang sumbrero sa kanyang dibdib habang pilit na pinipigilan ang pag-iyak na maaaring magbunyag sa kanyang kinaroroonan. Hindi lang basta dinakip si Nelson; nasaktan ito. At sa bawat segundong lumilipas habang su­misikat ang araw, unti-unting nauubos ang oras niya para iligtas ang kaibigan.

(Itutuloy)