Imago (24)

MALAMIG na hangin ang su­malubong kay Maya ­paglabas niya ng manga café matapos magpalipas ng ilang oras dito. Ang langit ay kulay lila na nagbabadyang maging kahel sa loob ng kalahating oras. Pumasok siya sa isang convenience store, bumili ng pisikal na mapa ng lungsod, at mabilis na tinahak ang daan patungong Nishijin habang bitbit ang mabigat niyang bag.

Pagpasok niya sa distrito, tila lumipat siya sa ibang panahon. Ang mga naglalakihang gusali ay napalitan ng mga tradisyunal na machiya—mga lumang bahay na gawa sa kahoy. Sarado ang mga bintana at walang tao sa kalsada. Ang ­tanging naririnig niya ay ang kaniyang sariling hakbang at ang mabilis na tibok ng kaniyang puso. Bawat kanto ay mukhang magkakapareho. Ang mapa ay naging isang palaisipan sa ilalim ng malamlam na ilaw ng mga poste.

Biglang tumindig ang balahibo ni Maya.

Sa dulo ng makipot na eskinita, narinig niya ang mahinang ugong ng makina. Paglingon niya, isang itim na sasakyan ang dahan-dahang gumagalaw. Patay ang mga headlight nito. Sumasabay ito sa kanyang bilis, parang minamanmanan siya sa dilim.

Binilisan ni Maya ang lakad, na lumipat sa mabilis na takbo nang umarangkada ang sasakyan. Lumiko siya sa isang mas makipot na pasilyo, halos sumasayad ang kanyang backpack sa mga kahoy na pader. Pumasok siya sa masalimuot na labirinto ng mga lumang kalsada, ginagamit ang kadiliman ng mga anino upang tuluyang iligaw ang kanyang taga-sunod habang papalapit sa lokasyon ng abandonadong pabrika. (Itutuloy)