Saan tayo nagkulang sa ating mga kabataan?

Muling nababahala ang publiko sa sunud-sunod na kaso ng krimen na kinasasangkutan ng mga kabataan. Mula sa rambulan, pagnanakaw, paggamit ng ilegal na droga, hanggang sa mga karahasang naiuugnay sa impluwensiya ng barkada at social media, tila pabata nang pabata ang mga nasasangkot sa maling landas.

Ngunit sa bawat kabataang nahuhuli o napapahamak, isang tanong ang dapat nating harapin bilang lipunan: saan tayo nagkulang?

Madaling ituro ang sisi sa kabataan. Madaling sabihin na sila ay matitigas ang ulo, suwail, o walang disiplina. Ngunit hindi ba’t sila rin ay produkto ng tahanan, paaralan, komunidad, at sistemang kanilang kinalakihan?

Maraming magulang ang napipilitang magtrabaho nang maghapon upang maitawid ang pangangailangan ng pamilya. Dahil dito, nababawasan ang oras para sa paggabay at pakikipag-usap sa mga anak. Samantala, ang social media at internet ang nagiging pangunahing tagapayo ng kabataan. Sa isang pindot lamang, nalalantad sila sa karahasan, maling impluwensiya, at mga content na maaaring makasira sa ka­nilang paghubog bilang mabuting mamamayan.

Hindi rin ligtas sa sisi ang lipunan. Habang abala tayo sa politika, intriga at bangayan, maraming kabataan ang nagha­hanap ng direksiyon sa buhay. Ang ilan ay nalululong sa bisyo, ang iba nama’y napapasama sa masasamang grupo dahil sa kakulangan ng oportunidad, gabay, at pagmamalasakit.

Ang kabataan ay madalas tawaging pag-asa ng bayan. Ngunit paano sila magiging pag-asa kung pababayaan natin silang maligaw? Hindi sapat ang pagkondena kapag sila ay nagkamali. Mas mahalaga ang pag-unawa kung bakit sila humantong sa ganoong sitwasyon at kung paano sila maitutuwid.

Ang paglaban sa kriminalidad ay hindi lamang trabaho ng pulisya. Responsibilidad din ito ng pamilya, paaralan, simbahan, komunidad, at ng bawat mamamayan. Ang pinakamabisang paraan upang maiwasan ang pagdami ng kabataang nalilihis ng landas ay ang maagap na paggabay, wastong edu­kasyon, at pagbibigay ng pag-asa sa kanilang kinabukasan.

Bago natin husgahan ang mga kabataang nagkakamali, marahil ay panahon na ring tanungin ang ating sarili: sila ba talaga ang problema, o tayo ang nagkulang sa paggabay sa kanila?