Road rage: Bakit parang laging galit ang lahat?
Isang busina lang, suntukan agad. Isang maling singit lang, murahan agad. Isang simpleng pagtitig lang, handa nang magkainitan.
Sa mga nakaraang taon, tila dumarami ang mga insidente ng road rage sa bansa. Ang mas nakababahala, hindi na lamang ito nauuwi sa mainitang argumento kundi minsan ay sa karahasan.
Galit ba talaga tayo sa kapwa motorista? O may mas malalim na dahilan kung bakit parang laging maigsi ang pisi ng marami?
Araw-araw, milyon-milyong Pilipino ang nakikipagsapalaran sa trapiko. Maagang gumigising, nagmamadali sa trabaho, nakikipagsiksikan sa kalsada, at inuuwian ang parehong problema sa gabi. Ang ilang oras na dapat sana ay kasama ang pamilya ay nauubos sa paghihintay sa daan. Unti-unti, naiipon ang pagod, stress, at pagkadismaya.
Kapag puno na ang isang tao ng problema sa bahay, trabaho, o kabuhayan, minsan sapat na ang isang maliit na abala upang sumabog ang kanyang emosyon. Nagiging outlet ang kalsada sa mga hinanakit na hindi naman talaga tungkol sa trapiko.
Hindi rin nakatutulong ang kultura ng pagiging palaban. Para sa ilan, ang pagparaya ay tila kahinaan at ang paghingi ng paumanhin ay parang pagkatalo. Dahil dito, ang simpleng pagkakamali ay agad na nagiging personal na pag-atake.
Ngunit walang panalo sa road rage. Sa isang iglap, maaaring masira ang buhay, reputasyon, at kinabukasan ng mga taong sangkot. May mga pagkakataong ang ilang segundong init ng ulo ay humahantong sa trahedyang habang-buhay pagsisisihan.
Marahil panahon nang tanungin ang ating sarili: kapag nasa likod tayo ng manibela, dala ba natin ang disiplina o ang ating galit? Sapagkat kung nais nating magkaroon ng mas maayos na mga kalsada, hindi lamang imprastraktura ang dapat ayusin. Minsan, ang pinakamahalagang trapikong dapat maluwagan ay yaong nasa ating isip at damdamin.
- Latest
