Kuryenteng pahirap?

NOONG ipinasa ang Electric Power Industry Reform Act (EPIRA) noong 2001, ipinangako nitong bubuksan ang industriya ng kuryente sa kompetisyon. Ang pangarap noon, bababa ang singil sa kuryente, dadami ang mamumuhunan, at mas magiging maayos ang serbisyo sa bawat tahanan.

Ngunit makalipas ang mahigit dalawang dekada, isang tanong ang patuloy na bumabagabag sa karaniwang Pilipino: Kung maganda ang batas, bakit hanggang ngayon isa pa rin ang Pilipinas sa may pinakamahal na kuryente sa Asya?

Sa bawat pagtaas ng singil, hindi lang ilaw ang pinapatay sa bahay ng mga mahihirap. Kasama ring namamatay ang pag-asa ng maliliit na negosyante, nababawasan ang laman ng hapag-kainan, at lumiliit ang perang dapat sana’y napupunta sa edukasyon at gamot.

Hindi masamang magkaroon ng pribadong sektor sa industriya ng kuryente. Ngunit kung ang sistema ay tila mas pabor sa malalaking negosyo kaysa sa ordinaryong mamamayan, panahon nang tanungin kung kailangan bang repasuhin ang batas.

Ang EPIRA ay hindi dapat ituring na sagradong batas na hindi maaaring galawin. Ang bawat batas ay dapat nagsisilbi sa tao. Kapag ang taumbayan ang hirap na hirap habang patuloy na tumataas ang kanilang bayarin, tungkulin ng Kongreso na suriin kung epektibo pa ba ang umiiral na sistema o kung kailangan na itong amyendahan.

Ang tunay na sukatan ng isang batas ay hindi ang ganda ng intensyon nito, kundi ang ginhawang naidudulot nito sa buhay ng mamamayan. Kung ang bawat buwan ay tila parusa ang pagdating ng bill sa kuryente, may karapatan ang bawat Pilipino na magtanong, manawagan ng pagbabago, at humingi ng pananagutan.

Disclaimer: Ang artikulong ito ay isang opinyon na nakabatay sa mga pampublikong usapin tungkol sa EPIRA at sa epekto ng mataas na presyo ng kuryente sa mga mamimili. Hindi ito nagsasaad ng anumang legal na konklusyon o paratang laban sa sinumang tao, kumpanya, o institusyon. Ang pag-amyenda o pagpapanatili ng batas ay nasa kapangyarihan ng mga mambabatas batay sa kanilang pagsusuri at sa kapakanan ng publiko.