‘Lunod ang bukid, gutom ang bahay’

Kapag dumating ang malakas na ulan at hangin, marami sa atin ang simpleng nagkukubli sa bahay at naghihintay na tumila ang sama ng panahon. Pero para sa magsasaka at mangingisda, ibang klase ang tama.

Sa bukid, isang bagsak ng malakas na ulan, puwedeng matangay ang ilang buwang pagod. Pananim na inalagaan sa ilalim ng araw, pinuhunan ng pera at lakas, biglang lulu­bog sa baha. Pati pangarap na may maiuuwi sa pamilya, kasabay na inaanod.

Sa dagat naman, ibang laban. Kapag galit ang alon at malakas ang hangin, hindi puwedeng basta sumuong ang mangingisda. Nakatigil ang bangka, nakatali sa pampang, habang ang tiyan ng pamilya ay walang pakialam kung maalon o maulan—gugutom pa rin.

Masakit isipin na ang mga taong araw-araw nating ina­asahan para may pagkain sa hapag, sila pa ang madalas na walang makain kapag sinira ng kalamidad ang kanilang kabuhayan.

Hindi sila humihingi ng luho. Hindi sila naghahanap ng madaling pera. Ang gusto lang nila ay makapagtanim, makapangisda, makapagtrabaho at maiuwi ang sapat na kita para may bigas sa kusina at baon ang kanilang mga anak.

Pero ilang bagyo pa ba ang kailangan nilang tiisin bago sila tunay na mapansin?

Habang may ilan na komportable sa loob ng malamig na opisina, ang magsasaka ay nakatayo sa putikan. Habang may iba na may siguradong sweldo kahit umulan nang ilang araw, ang mangingisda ay nakatingin sa dagat, naghihintay kung kailan siya muling makakapalaot.

Kaya sana, huwag nating tingnan ang kanilang problema na parang simpleng numero lang sa isang report.

Sa likod ng bawat nasirang palayan ay pamilyang uma­asa. Sa likod ng bawat bangkang hindi makapalaot ay mga batang naghihintay ng pagkain.

Kapag nasira ang kanilang kabuhayan, hindi lang pananim at isda ang nawawala. Pati bukas ng isang pamilya, unti-unting nilalamon ng baha at unos.