Ang pinakatotoong pag-ibig

Dear Dr. Love,

Magandang araw po sa inyo. Tawagin nyo na lang po akong Faith. Sumusulat ako dahil mabigat ang aking kalooban, hindi dahil sa galit, kundi dahil sa pag-aalala.

Ang boyfriend ko po ay halos isang taon nang labas-masok sa ospital dahil sa kanyang kondisyon.

Sa tuwing nakikita ko siyang namimilipit sa sakit, parang nadudurog din ang puso ko.

Gusto ko siyang damayan sa lahat, pero dumadating din ‘yung mga gabi na umiiyak ako nang palihim sa banyo dahil hindi ko na alam kung saan kukuha ng lakas.

Minsan, tinatanong ko ang langit: “Bakit siya pa? Bakit kami pa?”

Marami kaming plano—mga lugar na gustong puntahan at mga pangarap na gustong tuparin.

Pero sa ngayon, ang “adventure” namin ay ang pagpila sa botika at ang pagbabantay sa kanyang dextrose.

Dr. Love, mahal ko siya at hindi ko siya iiwan, pero paano ko po ba lalabanan ang lungkot na dulot ng sitwasyon naming ito? Paano ko siya palalakasin kung ako mismo ay nanghihina na rin?

Sana po ay mapili ninyo ang sulat ko.

Faith

Dear Faith,

Hindi kasalanan ang mapagod. Patunay lang iyan na ikaw ay tao.

Tatlong bagay ang payo ko na dapat mong tandaan. Una, punuin mo ang sari-ling baso— hindi ka makakapag-alaga kung ikaw mismo ay tuyo na.

Maglaan ka ng oras para sa sarili nang walang halong guilt.

Pangalawa, huwag tingnan ang malayo— ang pag-ibig ay hindi lang sa mga grandiyosong plano; nasa bawat paghawak nyo ng kamay ngayon ang tunay na tagumpay.

At pangatlo, ma-ging partner, hindi lang nurse— huwag kalimutang tumawa, magkwentuhan, at mangarap kasama siya—kahit sa loob lang ng kwarto.

Ang pag-ibig na nananatili sa gitna ng unos ay ang pag-ibig na pinakatotoo.

Kapit lang, dahil ang iyong kalinga ang pinakamabisang gamot na hindi nabibili sa botika.

DR. LOVE