Habagat: ‘Sumpa’ na hindi matigil

Taun-taon, tila ba may iisang kwento ang Pilipinas tuwing tag-ulan: bumuhos ang habagat, lumubog ang kalsada, tumigil ang biyahe, at nagdusa ang mamamayan. Ang paulit-ulit na eksenang ito ay parang sumpa na hindi matanggal sa ating lipunan.

Hindi maikakaila na ang habagat ay bahagi ng ating klima. Ngunit bakit tila mas malala ang epekto nito sa atin kaysa sa ibang bansa? Ang sagot ay malinaw — kulang na flood control, baradong estero, walang habas na pagtatapon ng basura, at urban planning na hindi isinasaalang-alang ang panganib ng baha.

Sa Pilipinas, ang habagat ay nagdudulot ng days-long heavy rains na nagreresulta sa malawakang pagbaha, kumpara sa ibang bansa kung saan mas maikli ang tagal ng monsoon downpours.

Sa pagsusuri ng 53 extreme Habagat events mula 1981–2023, lumitaw na paulit-ulit ang pattern ng malakas na ulan kapag may tropical cyclone sa hilaga o hilagang-silangan ng bansa.

Habang ang mga bata ay stranded sa eskwela, ang mga manggagawa ay hindi makapasok, at ang mga pamilyang nasa gilid ng ilog ay nag-aalala kung saan sila matutulog, ang gobyerno ay abala sa pansamantalang solusyon: relief goods, sandbags, at  evacuation. Ngunit hanggang kailan tayo magtitiis sa ganitong cycle?

Ang sumpa ng habagat ay hindi lang ulan. Ito ay salamin ng ating kapabayaan. Kung hindi natin sisimulan ang pangmatagalang tugon, mananatiling headline ang baha taun-taon. Ang tunay na hamon ay kung paano natin gagawing sistematikong programa ang flood control, waste management, at urban planning.

Habagat ang paulit-ulit na sumpa, ngunit hindi dapat sumpa ang kapalaran ng Pilipino. Kailan tayo kikilos? Magpapalubog na lang ba tayo sa baha taun-taon?