La Viuda (22)
MAAGANG ginising ng dalawang tauhan si Ernesto upang ihanda ang kanyang mga maleta. Hindi basta-basta makakasuway ang binata sa dalawang tauhan dahil ang mga ito ay ang bodyguard ng kanyang ina na mga dating nagsisilbing pulis sa bayan.
Sa mahabang hapag-kainan ng mansiyon, tahimik na humihigop ng kape si Doña Presentacion. Malamig at walang kaamor-amor na tinitigan ng matanda ang kanyang anak nang umupo ito sa tapat niya.
“Nakahanda na ang kotse patungong Maynila, Ernesto,” pahayag ng Donya sa bunsong anak. “Doon ka muna habang inaayos ko ang mga ari-arian dito.”
Tumawa nang pilit at pabalang si Ernesto, bagamat bakas sa kanyang mga mata ang pait at puyat mula sa nakaraang gabi. “Ganyan ka ba talaga kapursigido na paalisin ako, Mama? O natatakot ka lang na may matuklasan pa ako sa mga maiitim n’yong balak ni Mang Teban?”
Natigilan ang Donya, ngunit mabilis ding nakabawi. Dahan-dahan nitong ibinaba ang tasa ng kape. “Masyado kang maraming naiisip, Ernesto. Ang nakakaperwisyo mong pag-uugali ang wawasak sa pamilyang ito kung mananatili ka rito.”
Bago pa man siya pilit na akayin ng mga tauhan patungo sa nakaparadang sasakyan sa bakuran, mabilis na idinikit ni Ernesto ang kanyang kamay sa bulsa ng batang utusan sa kusina na si Kulot.
“Ibigay mo ‘to sa babae sa mausoleo,” pabulong ngunit matigas na utos ni Ernesto sabay piga sa palad ng bata. “Huwag na huwag mong ipakikita kay Mama.”
Samantala, sa ikalawang palapag ng mausoleo, nakatitig si Kristina sa bintana habang pinanonood ang pag-alis ng sasakyang naghahatid kay Ernesto palayo sa hacienda. Nagtatalo ang kanyang isip sa pagitan ng konsensiya para kay Andres at ng kakaibang init na naramdaman niya para kay Ernesto.
Ilang sandali pa, tahimik na kumatok si Kulot sa bakod at itinapon sa bukas na bintana ang isang maliit na basahan. Sa loob niyon ay nakabalot ang mga susi at isang nakatuping papel mula kay Ernesto:
Kristina, Hindi ako papayag na matapos ang lahat sa pagitan natin nang ganito lang. Huwag mong pagkatiwalaan ang kahit sino sa hacienda. Babalik ako sa madaling panahon.
Bago pa man mailagay ni Kristina ang sulat sa kanyang dibdib, biglang umalingawngaw ang kalansing ng mabigat na bakal mula sa unang palapag ng mausoleo. Isang paos at nanghihinang ungol ang nanggaling sa ibaba, sumusubok muli si Andres na umakyat pagkaraan ng ilang gabing pagkakakulong.
Itutuloy
- Latest
