Hindi sila sagabal!

IBA talaga ang pakiramdam kapag ang mahirap ang pinag-uusapan. Kapag senior citizen, sasabihing “maghintay muna.” Kapag vendor sa bangketa, sasabihing “bawal diyan.” Pero kapag gutom na ang pamilya nila, sino ba ang unang lalapit para tumulong?

Kaya sana, ang mga pagdinig sa Senado ay hindi lang maging palabas na puno ng magagandang salita. Sana, pagkatapos ng usapan, may totoong pagbabago na mararamdaman ng mga taong araw-araw kumakayod para mabuhay.

Hindi naman mahirap intindihin ang hinaing ng mga lolo at lola. Pagkatapos nilang ialay ang lakas at panahon sa pamilya at sa bansa, ang hinihingi lang nila ay maayos na serbisyo, mabilis na tulong, at kaunting malasakit. Hindi sila dapat pinapahirapan sa pila na para bang may utang pa silang kailangang bayaran.

At ang mga vendor? Hindi sila kriminal. Hindi sila kaaway ng bayan. Mga magulang sila, mga anak, mga taong gumigising nang madaling-araw para lang may maipangtustos sa bigas, ulam, gamot at matrikula.

Pero isang kumpiska lang ng paninda, parang binunot na rin ang pag-asa nilang makabangon. Ang puhunan na inutang, ang kita na inaasahan, at ang pagkain ng pamilya—lahat puwedeng mawala sa loob lang ng ilang minuto.

Oo, kailangan ng kaayusan. Walang tumututol diyan. Pero ang kaayusan ay hindi dapat itayo sa pagdurog sa kabuhayan ng maliliit. Ang batas ay dapat marunong ding umunawa sa buhay ng taong ang puhunan ay ilang daang piso lang.

Kung may batas na kayang protektahan ang malalaking negosyo, bakit parang napakahirap gumawa ng batas na tunay na kakampi ng mga vendor at mga senior citizen?

Hindi naghihingi ng espesyal na trato ang mga nasa laylayan. Ang hinihingi lang nila ay patas na pagtingin at pagkakataong mabuhay nang may dignidad.

Ang tunay na sukatan ng gobyerno ay hindi kung gaano karaming batas ang naipasa. Ang tunay na sukatan ay kung ilan ang hindi na kailangang matulog nang gutom, kung ilang lolo at lola ang hindi na iiyak sa haba ng pila, at kung ilang vendor ang makakauwi na may bitbit na pag-asa kaysa pangamba.

Kapag ang pinakamahina ay naaalagaan, doon mo masasabing may puso pa ang isang bayan.

Disclaimer: Ang artikulong ito ay isang personal na opinyon batay sa mga pampublikong ulat. Layunin nitong magbigay ng pananaw at hikayatin ang makabuluhang talakayan. Hindi ito kumakatawan sa opisyal na posisyon ng Senado o ng alinmang ahensya ng pamahalaan.