Imago (68)
HINDI gumalaw si Maya. Ang bawat hibla ng kanyang lohika ay sumisigaw na tumakbo pabalik sa madilim na gubat, ngunit ang kanyang malakas na pakiramdam, ang parehong kutob na nagligtas sa kaniya kanina, ay nagsasabing walang mararating ang kanyang pagtatago.
Bumukas ang pinto ng pickup truck.
“Pasok,” isang mababang boses ng babae ang umalingawngaw mula sa loob, bahagyang na-overlap ng ingay ng makina at patak ng ulan. “Kung gusto mong mabuhay at malaman ang katotohanan tungkol sa taong tinatawag mong Nelson, pumasok ka na.”
Nakahawak pa rin nang mahigpit si Maya sa kanyang pipe wrench. Tinitigan niya ang madilim na loob ng pickup. Walang anumang senyales ng marahas na pag-atake.
Huminga nang malalim si Maya. Ipinasok niya ang pipe wrench sa kanyang malaking bulsa, pikit-matang itinulak ang kanyang basang katawan paitaas, at mabilis na pumasok sa loob ng sasakyan bago muling isinarado nang malakas ang pinto.
Agad na umarangkada ang pickup. Ang init mula sa heater ng sasakyan ay agad na tumama sa kanyang nanginginig na balat, ngunit hindi niyon naalis ang malamig na kaba sa kanyang dibdib.
Tumingin si Maya sa kanyang tabi. Ang driver ay isang matangkad na lalaking nakaitim na guwantes, habang ang babaeng nagsalita kanina ay nakaupo sa harap, nakatitig sa kanya sa pamamagitan ng rearview mirror.
“Sino kayo?” matapang na tanong ni Maya, bagaman nanginginig ang kanyang boses.
Lumingon nang kaunti ang babae. Sa gitna ng dilim, inilabas nito ang kanyang kamay at ipinakita ang isang katulad na brass tag, ang pampasaherong tag ng barko noong 1994.
(Itutuloy)
- Latest
