IMAGO (14)

Halos mabuwal si Maya nang biglang tumayo habang bumibilis ang takbo ng tren paalis ng Hamamatsu station. Ang kanyang puso ay pumapalo nang napapabilis, sapat upang marinig niya ang sarili niyang daloy ng dugo sa kanyang mga tainga.

“Maya? Saan ka pupunta?” naguguluhang tanong ni Nelson, tuluyan nang nagising dahil sa biglaang pagkilos ng kaibigan.

Hindi sumagot si Maya. Humakbang siya pabalik at hinarap ang bakanteng upuan sa kanilang likuran, ang upuan kung saan napatalsik ang lalaking naka-trench coat dahil sa maling seat assignment. Kung totoo ang nakita niya sa bintana, hindi aksidente ang pag-upo ng lalaki roon.

Mabilis niyang hinalughog ang seat pocket. Walang laman. Ngunit nang tingnan niya ang singit ng nakatuping tray table, may nakita siyang manipis na papel na sadyang isiniksik doon.

Tiningnan niya ito. Isang piraso ng opisyal na brochure mula sa art gallery sa Tokyo kung saan nakadispley ang serye ng mga painting na IMAGO.

Nanghina ang mga tuhod ni Maya at napaupo siya sa bakanteng upuan. Hawak ang papel, tiningnan niya si Nelson na ngayon ay gulat na nakatitig sa kanya at sa hawak niyang brochure.

Wala nang espasyo para sa pagdududa. Ang lalaki sa tren ay hindi guniguni. Marahil isa itong espiya. At ang buong biyahe nila patungong Kyoto ay isang marahas na patibong na dahan-dahang sumasara sa kanya.

(Itutuloy)