Isang hatinggabi sa Sitio Malasugui

SA liblib na baryo ng Sitio Malasugui, may batas na matagal nang sinusunod ng lahat:

“Pag tumunog na ang kampana ng alas-diyes ng gabi, walang dapat lumabas ng bahay.”

Sabi ng matatanda, iyon daw ang oras na lumalabas ang mga aswang — mga nilalang na gutom sa laman at kaluluwa ng tao. Marami na raw silang nabiktima noon, kaya’t tuwing gabi, tahimik ang buong baryo. Kahit mga aso ay tumatahimik at bihirang tumahol. Isang gabi, nagkayayaan ang mga kabataan na maglaro pa ng basketball kahit lagpas na alas-nuwebe. Pinakamatigas ang ulo ni Toto, isang bagitong binatilyo na bagong lipat sa lugar. “Hindi ako naniniwala sa mga aswang,” sabi niya, habang tumatawa. “Baka mga lasing lang ‘yan na gumagapang sa dilim!”

Ngunit pagdating ng alas-diyes, biglang tumunog ang kampana ng simbahan.
Isa, dalawa, tatlong beses. Pagkatapos, huminto ang hangin. Wala nang maririnig kundi ang kaluskos ng mga dahon.

“Mga ‘tol, uwi na tayo,” sabi ni Junjun, nanginginig. Ngunit hindi nakinig si Toto. Naiwan pa rin itong nagbabasketbol mag-isa nang may marinig siyang mahinang yabag sa likod ng poste.

“Toto…”

Isang paos na boses. Paglingon niya, isang babae — maputla, mahaba ang buhok, at may duguang ngipin.

“Gabi na… gutom ako.”

Nabitawan ni Toto ang bola at mabilis na tumakbo pauwi. Pagsapit sa bahay, sinarado niya ang pinto at nagdasal nang nagdasal. Ngunit mula sa labas, naririnig niya pa rin ang kaluskos sa bubong.
“Hindi ka makakatakas…” bulong ng boses.

Kinabukasan, natagpuan ng mga kapitbahay ang kanyang bahay na bukas ang bintana — at sa sahig, may iniwang bola na may tatak ng kamay na kulay dugo. Mula noon, tuwing alas-diyes, dalawang beses na tumutunog ang kampana — sabi ng mga tao, para raw sa isa pang kaluluwang hindi nakikinig sa sinasabi ng matatanda.