Apoy sa Balsa (30)
BAGO pa man makahirit muli ang mga ka-boarding house ni Kael, mabilis na hinawakan nito ang kamay ni Rhea, hinila ito papasok, at marahas na isinara ang pinto. Selyado ang silid, ngunit naririnig pa rin sa labas ang malalakas na tawanan at hiyawan ng kanyang mga kasamahan.
Hingal na hingal si Rhea habang inililibot ang kanyang paningin. Doon tuluyang tumama sa kanya ang katotohanan ng buhay ni Kael. Ang kuwarto ay maliit, mainit, at masikip. May tatlong triple-deck bed na gawa sa bakal ang nakahilera sa pader, may mga nakasabit na tuwalya at jersey sa mga frame nito, at may iilang monoblock chair at electric fan na umiikot sa sulok. Walang karangyaan. Ito ang mundong ikinahihiya ng binata na ipakita sa kanya.
Dahil sa matinding hiya at pagkaalarma, mabilis na dinampot ni Kael ang isang kupasing t-shirt sa kanyang higaan at isinuot ito habang nakatalikod. Nang humarap siya kay Rhea, ang kanyang boses ay naging isang pigil at mabilis na bulong upang hindi marinig ng mga tao sa labas.
“Rhea, ano bang iniisip mo? Bakit ka pumunta rito?” bakas ang taranta at pag-aalala sa kaniyang mga mata. “Hindi ligtas dito kapag gabi. Baka mabastos ka diyan paglabas mo!”
Hindi gumalaw si Rhea. Nanatili siyang nakatayo sa makipot na espasyo sa pagitan ng mga triple deck, suot pa rin ang kanyang nagugulong corporate blazer.
“Takot na takot ka para sa akin, Kael,” mahina ngunit mariing sagot ni Rhea, humakbang palapit sa binata. “Pero wala akong pakialam. Mas natatakot ako na masayang at mawala ‘yung kung anong meron tayo. Pumunta ako rito dahil pagod na ako sa mga taong tumitingin lang sa akin base sa kung anong kaya kong ibigay. Sa ’yo ko lang naramdaman na sapat ako bilang ako.”
Tinitigan siya ni Kael, tila hindi makapaniwala sa lalim ng determinasyon sa mga mata ng dalaga. Ang pader ng kanyang kawalan ng tiwala sa sarili ay tuluyang gumuho.
(Itutuloy)
- Latest
