Matapos malaman nina Celeste at Diana na may GPS tracker si Carlo na inilagay sa bagahe ni Lani, naalala niya ang bawat kaba habang sila ay nasa isla, ang matinding takot sa bawat pagtingin kay Jack sa rearview mirror. Masyado silang naging abala sa pagiging paranoid, sa pagtakbo, at sa pag-aakalang lagi silang malapit sa mga bitag ni Carlo.
Dahan-dahang humarap si Diana kay Celeste. Wala na sa kanyang mga mata ang dating alinlangan. Pinalitan ito ng malamig at matalas na determinasyon.
“Hindi na tayo tatakbo, Celeste,” mariing pahayag ni Diana.
Lumapit si Celeste at napatitig sa kanyang kaibigan. “Diana?”
“Pagod na akong matakot. Pagod na ako sa larong ito,” patuloy ni Diana habang itinuturo ang kumukurap na tracker sa mesa. “Dito tayo nagkakamali mula pa sa simula. Lagi tayong nagpapadala sa takot na iniwan niya sa atin. Pumapayag tayong maging biktima na naghihintay lang kung kailan susugod ang kalaban.”
Napatingin si Celeste sa maliit na aparato, at sa kanyang dibdib, may isang pamilyar na apoy ng galit ang biglang sumiklab. Naalala niya ang lahat ng panlolokong ginawa ni Carlo sa kanya.
“Tama ka,” tumango si Celeste, may matapang na ngiti sa kanyang mukha. “Oras na para ibahin ang laro.”
Tumingin si Celeste sa chief ng security team. “Iwan n’yo ang tracker na ‘yan sa loob ng bagahe, at ipadala natin ‘yang bagahe sa pekeng safe house kasama ng mga tauhan n’yo. Hayaan nating isipin ni Carlo na naroon pa rin si Lani at maniwala siyang kontrolado niya ang galaw natin.”
“At habang nakatitig siya sa signal doon... tayo naman ang tutugis sa kanya para abangan ang kanyang bawat galaw. Tapos na ang pagiging biktima, Celeste. Tayo naman ang magiging maghahanap sa kanya.”
(Itutuloy)