Imago (77)

NANANATILING nakadapa si Maya sa malamig na semento. Nang marinig niya ang mababagal na yabag ng mga sapatos sa labas ng pintuan, agad niyang ipinikit ang kanyang mga mata at pinatag ang kaniyang paghinga, pilit na nagpapanggap na wala pa ring malay.

Tumigil ang mga yabag sa kabilang tabi ng manipis na pader na bakal.

“Masyadong delikado ang ginawa mo,” ang mababang boses ng la­laking driver ang unang umalingawngaw. “Dapat ay iniwan na natin siya sa waiting shed. Pabigat lang siya sa misyon natin sa pantalan.”

“Hindi mo naiintindihan,” mabilis ngunit mahinang tugon ni Elena. May tunog ng pagkasira ng papel at ang pag-ayos ng kagamitan sa kanyang kamay. “Siya lang ang tanging taong nakalabas nang buhay mula sa Sub-Level 2 na nakakita sa mukha ng bago nilang eksperimento.”

“At kung magising siya at magwala rito?” tanong muli ng lalaki.

Isang ma­ikling katahimikan ang sumunod bago muling nagsalita si Elena.

“Kailangan natin siya. Ang kanyang buhay ang tanging alas natin laban sa samahan kapag pumasok tayo sa Drydock 4. Kapag nalaman nilang hawak natin ang babaing nakaaalam ng tungkol sa palitan, hindi nila tayo puwedeng ipapatay nang basta-basta nang hindi nagkakagulo ang buong pasilidad.”

Napapikit nang mahigpit si Maya sa dilim.

Hindi siya ligtas. Si Elena ay hindi isang tagapagligtas, kundi isang taong gumagamit sa kanya bilang pain at panangga sa isang mas malaking laban. Ngunit kahit papaano, alam na niya ngayon ang kanyang halaga: kailangan siyang panatilihing buhay. (Itutuloy)