Imago (43)

ANG boses na narinig ni Maya ay hindi isang sigaw, kundi isang mahinang kaluskos ng tinig na tila nagmula sa pinakailalim ng lupa. Hindi niya mawari kung boses ba ito ni Nelson o isang panibagong guniguni na dala ng kanyang pagod. Ngunit isang bagay ang tiyak: ang mahinang ihip ng ­hangin mula sa gitnang tunnel ay totoo.

Naiwan siyang muli sa ganap na kadiliman. Dinama niya ang natitirang apat na palito ng posporo sa kanyang palad. Ang bawat isa ay parang ginto dahil ito ang kanyang tanging proteksyon laban sa kawalan.

Kumuha siya ng isa pa at sinindihan ito. Ang dilaw na liwanag ay mu­ling sumiklab, nagtataboy sa mga anino sa kanyang paligid. Humakbang siya patungo sa gitnang tunnel, pinipilit na huwag tingnan ang dalawa pang madidilim na daan sa kaniyang tabi. Ang semento sa ilalim ng kanyang sapatos ay unt-unting nagiging madulas, basang-basa ng tumutulong tubig mula sa kisame.

Habang naglalakad, itinataas niya ang posporo upang suriin ang pader. May mga kakaibang marka na nakaukit sa semento, mga linya at krus na tila ginawa ng mga taong naunang nakulong dito. Ang apoy ay mabilis na bumababa, unti-unting lumalapit sa kanyang mga daliri.

Napasinghap si Maya nang maramdaman ang init na pumapaso na sa kanyang balat. Bago pa man tuluyang mamatay ang apoy, napansin niya ang isang bagay sa dulo ng kanyang natatanaw. Sa gitna ng tunnel, may isang aninong nakatayo, hindi gumagalaw, naghihintay sa kanya.

Namatay ang posporo. Ang dilim ay nagbalik, at kasabay nito, ang tunog ng mabibigat na yabag patungo sa kanya. (Itutuloy)