HINDI hinayaan ni Maya na lamunin siya ng takot. Ang duguang sumbrero sa kanyang kamay ay hindi naging mitsa ng pagsuko, kundi isang hudyat para kumilos. Ibinaba niya ang tingin sa sahig at gamit ang bahagyang liwanag ng umaga, nakita niya ang hinahanap.
Mga patak ng dugo.
Maliliit ngunit sariwang pulang mantsa ang nakakalat sa kulay-abong semento, tila mga tuldok na gumagabay sa kanya patungo sa likod ng pabrika. Maangat at walang tunog na sinundan ni Maya ang bakas, nilalampasan ang mga kalansay ng mga lumang makinang panghabi. Ang trail ay nagtapos sa isang makipot na hagdang semento pababa sa basement.
Habang bumababa siya sa madilim at malamig na silong, unti-unting nawawala ang liwanag ng umaga. Ang amoy ng kalawang at basang lupa ay naging mas matapang.
Sa dulo ng hagdan, huminto ang mga patak ng dugo sa tapat ng isang makapal at kalawanging pinto na gawa sa bakal. Bahagya itong nakabukas, isang guwang ng purong kadiliman na tila naghihintay sa kanya.
Ipinid ni Maya ang kanyang likod sa malamig na pader sa tabi ng pinto. Pinatid niya ang sariling paghinga upang makinig.
Mula sa kabilang panig ng bakal, sa gitna ng ganap? na dilim, narinig niya ang isang mahinang tunog?. Isang mabigat, hirap, at tila nagmamakaawang paghinga ng isang taong nasasaktan.
Hindi niya alam kung si Nelson iyon, si Mina, o isang bitag na inihanda para sa kanya. Dahan-dahang itinaas ni Maya ang kanyang nanginginig na kamay upang itulak ang pinto. (Itutuloy)