Palo
IPINADALA si Marco, pitong taong gulang, sa bahay ng kanyang Tita Alma sa probinsya. OFW ang kanyang ina at matagal nang hiwalay sa kanyang ama. Dahil mapag-iiwanan, naisipan ng kanyang ina na doon na ito patirahin. Sa umpisa ay masaya pa si Marco. Malaki ang bahay ng tiyahin. Maraming puno ng mangga at may alagang aso. Akala niya ay magiging masaya ang kanyang bakasyon. Pero mabilis niyang nalaman na iba pala ang ugali ng tiyahin. Mainitin ang ulo nito at halos lahat ay ipinagbabawal.
“Bawal tumakbo! Nakakairita ang yabag mo!”
“Bawal maglaro sa labas! Madudumihan ka lang!”
“Bawal magbukas ng TV! Malaki ang kuryente!”
Kahit pagtawa ay pinapagalitan.
Isang hapon, habang nagkukulay si Marco sa sala, aksidenteng natuluan ng water color ang mesa.
“Pasaway ka talaga!” sigaw ng tiyahin.
Hinila nito ang bata sa braso at pinalo ng sinturon. Hindi umimik si Marco. Tahimik lang siyang umiyak habang yakap ang kanyang drawing book. Napansin ng katulong na si Lina na gabi-gabi ay kinakausap ni Marco ang litrato ng kanyang ina.
“Mama… sunduin mo na ako…” bulong nito minsan bago matulog.
Naaawa si Lina pero wala siyang magawa. Siya man ay takot sa tiyahin.
Lumipas ang ilang taon. Lumaki si Marco na tahimik at mailap. Hindi palaimik at bihirang ngumiti. Isang araw ay na-stroke ang tiyahin. Isinugod ito sa ospital.
Pagdating niya roon, nakita niyang nakahiga ang tiyahin, hirap magsalita at halos hindi makagalaw. Tahimik lang nakatingin si Marco.
“Marco… patawad…”
Matagal na natahimik ang binata bago sumagot.
“Alam n’yo po, Tita… hanggang ngayon, takot pa rin akong magkamali.”
Napaluha ang tiyahin. Oo nga pala. Ang bakas ng palo ay naghihilom… pero ang takot na itinanim sa bata, minsan ay habambuhay na dala-dala.
- Latest
