Kun buot nimong magmalipayon

Si Albert Einstein nagkanayon: “Kun buot nimong mamahimong malipayon, ihigot ang imong kinabuhi sa usa ka tumong ug dili sa mga tawo o mga butang!”

Kasagaran ang mosulod sa atong hunahuna mao nga malipay kita kun duna kitay mga butang nga mahal kaayo alang kanato. Adunay mga tawo nga tingali nakapadasig kanato. Ang nahiuna mao ang materyal nga bahandi samtang ang naulahi ang atong pagkagapos sa mga relasyon nga lumalabay lamang.

Nindot ang pagbaton og mga butang nga atong nakab-ot diha sa pagpaningkamot. Apan wala kini magpasabot nga kining mga butanga maoy sukaranan sa atong bili ingon nga tawo. May butang man o wala matag tawo bililhon. Kamatuoran nga wala hikit-I sa kadaghanan nato ning atong panahon. Alang nato ang tinuod nga adunahan mao kadtong dagko og kayutaan. Daghang pundo sa bangko o mga maanindot nga mga sakyanan.

Sa laing bahin, daghanan nato ang nagtuo nga kun anaa kita sa mga relasyon sa mga inila ug mga gamhanan kita mamahimong segurado sa atong nahimutangan. Apan subo palandungon nga diha sa atong kinabuhi kita naulipon sa sayop nga mga kaubanan gumikan sa seguridad nga malimbongon.

“No Man is an Island, angayan natong sabton sa kinatibuk-an.” Dili lang kini mahitungod kun kinsa ang atong gikauban kondili mahitungod kini kun makauban ba sila nato sa pagkab-ot sa atong tumong sa kinabuhi?

Sa akong panaw isip tawo sulod sa kap-atan og unom ka mga katuigan daghan ko og mga pangutana ingon man mga pangandoy. Nahimong komplikado ang panaw padulong sa pag-alinggat. Daghang mga kasinatian nga nahiabot sa akong kinabuhi kasakit ug kalipay. Sa pagligid sa panahon akong nasaksihan ang buhing kamatuoran nga bisan gani diay ang kadugo ug suod ang  dili mounong kanimo diha sa paggambalay sa imong mga laraw ug tumong.

Mao nga kinahanglang magkugi ug magpailob alang sa imong kaugalingon una ang uban. Sa espirituhanong bahin, atong himoon nga tumong ang Dios ug ang atong kahiusahan uban kaniya. Mosunod lamang ang uban kun husto ang atong gisugdan.