Imago (50)

ANG malamig na agos ng hangin ang naging compass ni Maya sa gitna ng walang-katapusang kadiliman. Habang nakadikit ang kanyang kaliwang kamay sa basang pader ng semento, dahan-dahan siyang humahakbang, bawat yapak ay puno ng pag-iingat matapos ang kanyang muntik nang pagkahulog. Ang ugong ng makina na kanina pa niya naririnig ay mas lumalakas, lumilikha ng ritmo na tumatambol sa kanyang dibdib.

Pagkaraan ng ilang minutong paglalakad, ang ganap na dilim ay biglang nabiyak.

Sa dulo ng pasilyo, isang napakamanipis at matalas na linya ng kulay asul na liwanag ang lumabas sa sahig. Ito ay nagmumula sa ilalim ng isang mabigat at mo­dernong pintuang bakal na nakatago sa dulo ng sinaunang tunnel. Ang kulay asul na liwanag ay asul na LED, malamig, artipisyal, at tila galing sa ibang mundo.

Nakahinga nang maluwag si Maya sa wakas matapos makakita ng liwanag, ngunit kasabay nito ang pagbabalik nang matinding takot. Lumapit siya sa pinto at dahan-dahang idinikit ang kanyang taynga sa malamig na bakal.

Sa kabilang panig, maririnig ang tuluy-tuloy na hum ng mga server rack, ang pag-ikot ng mga bentilador, at isang napakahinang audio loop na paulit-ulit na tumutugtog. Isang pamilyar na boses ang nagsasalita sa recording—boses ng kanyang sarili, na gawa ng AI audio synthesis na nagbabasa ng isang hindi pa nailalabas na kuwento.

Nanginginig ang mga kamay ni Maya habang hawak ang hawakan ng pinto. Ang lihim ng matagal na niyang gustong mabisto ay nasa kabilang panig lamang. (Itutuloy)