Isla Paraiso

Gula 167

“Wa-wala ko ikaw hisabti, sister Veronica,” nagkanayon si Rey.

“Kun sultihan ko na ikaw,” ni sister Veronica pa, “hinaot nga imo na akong hisabtan.”

“U-unsa man lagi kana?”

“Nausab ang akong hukom, Rey?” Miligdong ang panagway ni sister Veronica.

“U-unsay buot mong ipasabot nianang pagkasultiha?”

“Dili na ko mohinayon paggawas sa kombento.”

Ang nadungog ni Rey sama sa usa ka makalilisang nga liti sa udtong tutok nga mibuto sa iyang atubangan. Mora siya’g nabungog. Napiyong niya ang iyang mga mata. Hugot nga nagpiyong samtang gipaak niya ang iyang mga ngabil.

Taudtaod, inanay niyang gibuka ang iyang mga mata. Gikipatkipat. Iyang nakita si sister Veronica nga maukobon nga nagtan-aw kaniya. Seryoso kaayo ang panagway niini. Ingon sa nagatugkad ang tinan-awan, niini sa iyang gibati.

“M-mahimo ba, sister Veronica,” mipahiyom og hilaw si Rey samtang namulong, “a-ayaw ako komedyahi’g ingon niana.” “Wala ako magkomedya, Rey,” mimatuod ang madre.

Nahatiurok si Rey. Mikalit lang pagkisdom ang iyang panagway. Ang mga pulong nga giluwatan ni sister Veronica daw bangkaw nga maidlot nga gitampok sa iyang dughan. Dili usa ka tiaw ang iyang nadungog. Apan dili siya buot motuo niini. Dili siya makadawat kun tinuod man gayod kini. -- Sumpayan pa