Ang iyang gugma sa panulat

Giabot og kalibog si Celso. Nakutaw ang iyang kaisipan. Ingon sa gikawat og panuway ang iyang hunahuna nga naghan-ay sa matuod nga sugilanon. Labihan niyang paninguha nga mahuman pagdali kining dulaa unya hinuon, giabot siya’g kahadlok nga mapakyas siya sa iyang tinguha. Mitindog si Celso gikang naglingkod sa iyang talad-sulatanan ug mipaso-paso sa hawanan. Unya, mibalik siya sa pagsulat.

“Cel, nahiadto kana ba sa atong uma?”gikan sa iyang asawa nga si Shaina. Miagbay kini sa iyang abaga.

“Unsa gud diay, hapon na?” ni Celso nga igo lang miyahat ngadto sa iyang asawa. Wala na siya makamatikod sa oras kay mitiurok siya sa iyang pagsulat.

“Hapit na mo alas 4:00,” maoy tubag ni Shaina. “Unsa ba kanang gidalian mo pagsulat?”

“Dula kini nga itagana ko sa pangilin ni Sr. San Roque, sunod bulan,” ni Celso nga mibalik pagtamod sa iyang gisulat.

“Naghago-hago ka lang gayod og panulat nianang orihinal,” nagkanayon si Shaina nga nagkusmod ang dagway. “Daghan ka na’g mga orihinal nga imong gipahulaman nga hangtod karon wa na gyud ipang-uli. Nalimot ka sa imong “Sa’a Sa Amahan?” Sa “Mabudhion,” sa “Bansay-bansay” ug sa “Tinagoan”, nga gipahulaman mo nga hangtod karon wala na ipanguli?”

“Tinuod, kaanugon niadto...! Naghinuktok si Celso. Nahinumdom siya sa iyang mga sinulat nga wala na sa iyang mga kamot. Maayo na lang unta kadto nga aduna siya’y handumanan sa iyang pagkamagsusulat.

“Unya, kun dunay pangilin sa kabaryohan, wala ka nay ikadula nga sarang mo untang hisapian og tagidyot,” nagkanayon si Shaina.

“Hilom na diha, Shaina,” gisinghagan ni Celso ang iyang asawa. “Kanang imong hunahuna maoy hunahuna sa usa ka buringog.”

“Ngano man? Mudayon ka lang gayod og kasuko,” ni Shaina nga nagmug-ot ang dagway. Nahiubos siya sa tinubagan sa iyang bana.

“Nahinumdom ka ba nga ikaw ug ako nabuhi sa akong pagpanulat? Aron ka masayod, Shaina, ang akong pagpanulat ug mga dula sa entablado, dili maoy akong tinguha nga ako makasapi, kun dili, galingon ko kanunay ang akong utok, tukawan ko kanunay ang pagpanulat aron ang atong mga batan-on makatagamtam og mga maayong pagtulon-an gikan sa akong mga pasundayag, hisabtan mo ba ako?” pasabot ni Celso. Lupig pa niya’y politiko nga mihatag og pakigpulong atubangan sa mga tawo.

“Ay, ang ako gud, Celso, nga makapahulay ka,” ni Shaina nga nakasabot sa iyang bana. “Hago ang imong utok unya haguon mo pa ang imong lawas? Nasayod ka baya nga ang atong panginabuhi nagsalig sa imong kusog.”

“Dili kana mahitabo. Ang kalig-on sa akong lawas maoy pasalig nga ang akong kinabuhi makasugakod sa tanang kabudlay,” ni Celso nga masaligon kaayo. “Na hala, iinit ako didto og kape kay muinom ko.”

Ug mibiya si Shaina ug mipaingon sa kusina aron magtempla og kape alang kang Celso.”

Ug nahuman ra gayod ni Celso ang iyang gisulat. Gibati siya og katagbaw sa laing kalamposan nga iyang nakab-ot. Unya, gitawag niya si Shaina.

Ngano, Celso?” sa asawa nga nagdaling miduol.

Basaha ning akong sinulat kay modalikyat una ko ngadto sa atong uma.” Ug daling mitalikod si Celso biniyaan si Shaina nga nagtamod sa iyang sinulat.

“Tingog sa Kamingawan!” nagpangyamyam si Shaina nga nagtamod sa maong sinulat. “Unsa kahay kaagi niini? Sentimental gyud tingali kining dulaa.”

Ug gibasa ni Shaina ang kinatibuk-an sa maong sugilanon. (Kataposan)