Maria Magdalena - Gula 16

Maoy akong pagtuo nga ang nahitabo namo ni Elizar dili na masubli pa. Apan nasubli pa kini sa makadaghan. Kay kanunay kaming magabhian pagpauli gikan sa among school. Ug nahimo namong kuwarto ang Home Room namo nga classroom.

Usa ka hapon niana, dihang paingon na kong mopauli. Mingaw na ang among eskuylahan. Nakugang ko dihang may misulod sa room namo. Si Elizar.

“Nganong misulod ka man dinhi?” Giingnan ko siya. “Mogawas na man ko. Ako lang gitiwas ang gisugo ni Mam kanako.”

“Ayaw’g saba,” niya pa. “Tingalig may makadungog nato.”

Nahilom ko.

“Ayaw kabalaka,” matud ni Elizar. “Way laing nakakita sa akong pagsulod dinhi. Nanguli na ang atong mga teachers ug mga estudyante.

“Ngano  laging misulod ka man dinhi?”

“Gimingaw na ko nimo.”

“U-unsa?”

“Gusto kong masubli na sab ang nahitabo nato.”

“Di na ko, Elizar. Bahala ka. Basta kay dili na ko.”

Pero wala mamati si Elizar nako. Kalit ko niyang gigakos ug giukoban ang akong mga ngabil.

Wala ko makatutol sa gustong mahitabo ni Elizar tali namong duha. Unsaon nga ingon sa nanlumoy man ko sa gihimo niyang pagana. Gipasagdan ko na lang siya sa dihang iya nang gitang-tang ang mga salimbong sa akong lawas. -- Sumpayan pa