Pagbugtaw sa Damgo

Wala motingog si Melchor. Misaylo sa iyang dalunggan ang ulahing gisulti sa bata.

“Gisugo ko ni manang Laura, Noy,” gikan ni Mayen nga misikdo sa iyang kahiamgo.

“Ngano man kuno?” niya pa.

Wala motubag ang bata sa pangutana. May gitunol kining sulat kaniya. Iyang gidawat. Gikan kang Laura ang sulat. Iya dayong gibasa. Nakuryoso siyang masayod sa unod sa sulat sa iyang hinigugma.

May panghupaw nga milugnot gikan sa iyang kahiladman human mabasa ang sulat ni Laura. Gusto kining makigkita kaniya. Mikipatkipat ang iyang mga mata, daw nagpaabot sa pagsulbong sa kaliboan ka mga bituon nga modan-ag sa iyang kaisipan.

Dihay mihuyatid sa iyang hunahuna. Midali siya pagkuha og papel. Gisulat niya ang iyang tubag ngadto kang Laura. Giayo niya’g patin-aw ang iyang balibad. Gipasabot niya’g maayo ang iyang katarongan. Libang siya sa makuting bulohaton nga iyang giatubang karon hinungdan nga dili siya makakuyog sa hinigugma.

Gisulod niya sa gamay’ng sobre ang sulat ug gitunol sa bata. Kaha gitugon kini ni Laura nga hulaton ang iyang balos maong wala kini molakaw human ikahatag kaniya ang sulat sa magulang.

Ang bata mibiya gilayon human madawat ang iyang sulat alang kang Laura. -- Sumpayan pa