Pait ang bungang tam-is

Pasayloa kami Ginoo, sa magtiayon pa nga nakahukom na gyud paghunos sa ilang kinabuhi. Hingpit nga nawad-an na og paglaum. Di na nila maantus pa ang kalisud nga ilang nasinati. Nagbarug sila ibabaw sa lawom kaayong kimba.

Unya, di layo sa ilang nahimutangan, “uha..uha..uha..uha” Mitiyabaw ang masusong anghel nga ilang gibiyaan. Ila kining nabati ... daw ingon sa nasubhan ang gibating kasilag nga mabuhi pa. Nagdali silang nanagan paingon sa payag.

“Angelita ... kalooy sa among anak,” ni Maryah pa nga nagkugos sa bata,” dili ka na namo biyaan ni papa nimo Jose. Amo lang antuson ang kapait aron di ikaw mahisama kanamo, inday.” Nanglugmaw ang ilang mga luha. Usa lamang ka magbabaol si Maryah ug Jose. Sa panason ug batoon nga yuta. Diyutay lang ang mabuhing pananom. Ubos sa pangpang, mao ang lawom kaayong dagat, nga nihit usab nga may makuha sa pamasul.

“Haskang paita, gipatay-patay ko na ang lawas ko, pero igo ra ta sa pwersa remedyo sa atong pagkaon,” matud ni Jose, “unya, mag-unsa naman lang intawon ang kaugmaon sa bata.”

“Sagdi lang gud, tan-awa si Inday oh ... gipahiyuman ka lang,” gipakugos niya ang bata,” naa ay ... matud pa’s bata ... ako nay bahala sa inyong ugma, Pa.” Sa asawa pa nga mipadasig kang Jose.

“Na hala, moadto ko sa unahan anang dakung bukid,”niya pa ngadto sa bata,” aron ta kakwarta para nimo, ha inday....” Dayong hawok niini sa bata ug sa inahan nga madasigon ug malipayon kaayo.

Pagkaugma sa hapon, “Oh naghayon kaman lagi nga mipauli? Sa asawa pa nga gibatig kahingawa. “Wa diay kay nahagdaw?” Dayong tunol niini sa bata.

Gisayaw-sayaw sa amahan ang bata ug daw gipakigsultihan.

“Salamat Inday ha. Sukad karon, inig-eskuyla nimo, wa ka nay problema sa ikabayad.” Nahibung ang asawa, dihang may gitunol kining kwarta kaniya aron ipahipus.

“Diin kaman aning mga kwartaha nga karon paman ta kagunit ini?” “Halin na nako sa mga ihalas nga lagutmon ug prutas didto sa lasang,” ni Jose pa.”Tua pay daghan didto, ako ray nasayud ana. Ugma, may itumod na sab kong kahoy igsusugnod. Layo lang kaayo, maugtas ko sa kakapoy.”

Milabay ang mga tuig, nagtungha na si Inday. May tindahan sila, nga maoy tigdawat sa mga abot gikan sa kabukiran. Adto nila mamalit ang tanang mga komprador nga nagagikan sa patag. Hangtud nakatapos sa pagtuon si Angelita.

Usa ka higayon ana, “Unsay nahitabo nimo Jose?” Gikuyawan si Maryah. “Nganong nagkadugo ka man?” Gidala dayon niya sa ospital. May sakit nga TB. Sa dayong gawas niya gikan sa ospital, mitawag sa celpon ang anak nila. “Papa, tulo ka adlaw gikan ron moabot na ko diha sa Cebu.” Ni Angelita pa, nga tua na magtrabaho isip manedyer sa banko sa Dubai, nga gipanag-iya sa amahan sa iyang pamahonong Arabo. “Magkita lang ta Magellan Hotel.”

“Hoy, Jose,” nahipugwat siya nga gikang naghandum sa nangagi. “Abot na ta oi,” dihang gikablit kini, dayong nanganaug sila sa sakyanan.

Unya, may mi-abi-abi nila paingon ngadto sa gireserbang magarbong lawak sa Hotel. Pagsulod nila, namahuway dayon samtang naghulat nga moabot ang ilang gikahinamang anak.May gibasa kining mantalaan nga Banat News.

“Hala, natay-og diay sa lnog ang kinatas-ang edipisyo sa kalibutan, nga nahimutang sa Dubai.” Mitimbakuwas si Jose, dayon gitawgan sa celpon ang anak, apan wa makontak.

“Intawon, wa ba kaha maunsa si Angelita ... didto ra ba ang iyang opisina.” Gabii na kaayo. Hilabihan na ang ilang kabalaka. Apan ...

“Papa! Mama!” Kalit nga misulod si Angelita ug nagginaksanay silang tulo. Misantop sa kaisipan ni Jose nga...’ pait gyud diay ang tagamtamon, nga kab-uton ang matam-is nga kalamposan sa anak.’ (Katapusan)