Ang bagyo nga way pag-asa

Tabang! Dalia intawon ninyo! Mao kini ang suliyaw sa pakitabang. Kaguliyang nga gimugna sa mapintas nga bagyong Pordoy. “Sus, kagrabe uy,” ni Talya nga nalisang nagtan-aw sa TV. Nagpanlingo lang ang bana niyang si Jose.

“Maayo na lang kay kabtangan lang namo ang nangawala, di sama sa among silingan nga asawa ug anak, wa na igkita.”

“Komusta kaha ang mga bata?” ni Talya pa.

“Ayaw la’g kabalaka,” tubag ni Jose, “way bagyo didto sa Sugbo.”

“Mao ni gidangatan, kay ang uban wa magpakabana sa kalikopan, busa naangin ang tanan. Unsaon man ning uban, nga magpatuyang man lang og pamutol sa mga kahoy sa atong kabukiran.”

Medyo nahi-igking si Jose sa gipamulong sa asawa kay usa ra ba siya sa moputol og mga kahoy. “Bitaw, sukad karon maayo gyud nga mananom na ta og mga kahoy labi na sa atong kabukiran.”

Taudtaud, mitunog ang selpon, gikawhat kini ni Jose, “Helo!”

“Pa, moanha unta mi diha kay magdala mi og mga hinabang gikan sa nagkalainlaing kompaniya,” matod sa anak niyang lalaki, “apan wala pay biyahe hangtod karon.”

“Hain man ron mo?”

“Nia mi sa Mactan Airport, Pa, naghulat mi sa biyahe. Pero ayaw lang kabalaka kay walay bagyo diri.”

“Hapit unya diri, Dong, kun madayon mo pag-ari.”

“Sige, Pa,” dayong off sa selpon sa iyang anak.

“May umaabot pang bagyo,” nadungog nila ang TV, “apan may purohan pa kini nga mausab ang direksyon.”

“Lawom na ang gabii, mingaw na kaayo nga bisan ang hinagtus sa ulan wala nay mabati. Giganoy na ang tanan sa palibot.

“Unsa rong may dahunog,” mitimbakuwas si Talya.

Apan ulahi na kaayo ang ilang pagka-amgo kay kalit nga dako ug kusog nga bul-og sa tubig ang mihapak sa ilang balay ug naanod kini.

Pagka-ugma, gibasul ang Pag-asa, kay sila mismo way kasayuran nga ang dakong dam nahunlak sa miapaw nga tubig. Milunop halos sa tanang dapit.        (Katapusan)