Nagrebelde si Josie

Igo na lang sa pagpatulo si Josie sa iyang mga luha. Grabeng kasaba ang iyang nahiagoman gikan sa iyang Papa Manuel ug Mama Loida. Ingon siya niini, makatilaw gyod og sakit nga mga pulong

gikan sa iyang mga ginikanan kun may grado siyang hagbong. Nagtungha siya sa unang tuig sa kolehiyo.

"Di ka parehas sa imong igsoon, Josie. Dagko siya’g grado. Kanunay man god magtuon sa iyang leksiyon, di sama nimo nga pulos lang barkada ang giatubang!" Namula ang nawong ni Manuel sa kasuko.

"Nganong tapolan ka man kaayong magtuon, Josie? O kaha hinay gyod kag pangutok!" Nanighawak si Loida sa atubangan sa anak.

Dugay na siyang nahiubos sa iyang mga ginikanan. Kanunay siyang ikomparar kang Lannie, bugtong niyang igsoon, nga nagtungha sa ikatulong tuig sa kolehiyo. Kanunay modayeg ang iyang mga ginikanan ngadto kang Lannie. Samtang siya, kanunay lang kasab-an.

Kini ang hinungdan nga nagrebelde siya sa iyang mga ginikanan. Dili na siya magtuon sa iyang mga leksiyon. Nakigbarkada siya, mosuroy uban kanila kun walay klase.

"Wa na kamoy isulti nako, Pa, Ma? Kun wala na, molakaw na ko." Mitindog si Josie. Namahid siya sa iyang mga luha. Nagdali siyang mibiya sa sala.

"Asa ka na man sab, Josie? Adto ka na sab sa imong mga barkada?"

Kusog ang gipaagpas nga tingog sa iyang amahan kaniya. Apan wala niya kini tagda. Mipadayon siya sa pagkanaog sa ilang balay sa Mabolo.

Misakay og dyip depasaheroan si Josie paingon sa Martires. Si Tiya Lagring niya ang iyang adtoon. Pinangga siya sa iyang iyaan. Kini ang kanunay niyang sumbongan sa iyang mga problema.

"Gikasab-an ka na sab sa imong mga ginikanan, no, Josie, maong nia ka?"

Milingkod si Josie sa sala sa balay sa iyang iyaan sa pag-abot na niya. Si Tiya Lagring niya ra ang tawo sa balay kay nag-overtime ang iyang Tiyo Ronnie. Adlaw nga Domingo niadtong higayona. Walay anak ang magtiayon.

Gisultihan niya ang iyang iyaan sa tinuod.

"Di ka ingon ani kaniadto, Josie. Wa kay hilig sa pagpakigbarkada. Apan karon, gihimo mo na kini. Ayaw pagrebelde sa imong mga ginikanan. Gimahal ka nila. Husto sila. Para sa imong maayong kaugmaon ang ilang gustong mahitabo."

"Pero,Tiya, di man gyod ko makaapas sa mga grado ni Lannie bisag unsaon ko pagtuon. Mao bitaw nga di na ko magtuon sa akong mga leksiyon."

"Sayop kanang imong gihimo, Josie. Ipakita sa imong mga ginikanan nga interesado kang mohuman sa imong kurso. Biyai ang pagpakigbarkada. Pagtuon sa imong mga leksiyon kun naa ka sa balay. Ayaw hunahunaa nga mogukod ka sa dagkong mga grado sa imong igsoon. Modawat ka’g dili, maayo’g pangutok si Lannie kay kanimo. Apan dili kini mao ang importante. Ang mahinungdanon nga makita sa imong mga ginikanan nga dako ang imong gusto nga molampos ka sa kolehiyo."

Wala na motingog si Josie. Migakos siya sa iyang iyaan. Nakapahiyom siya. Wala siya masayop sa iyang pag-anhi karon sa iyang Tiya Lagring.

Mipauli si Josie nga gaan ang buot. Husto ang iyang iyaan. Tumanon niya ang tambag niini. Dili siya angay nga magrebelde sa iyang mga ginikanan kay ang gilantaw niini mao man ang maayo niyang kaugmaon. (Kataposan)