Dugos ni Eva

Milingilingi una si Nang Badang sa palibot sa wala pa siya motubag sa akong pangutana. Ingon sa iyang gisuta kun wala bay laing tawo nga posibleng makadungog sa among gipanagsultihan. Milantaw siya ngadto sa garahe. Unya mibalik siya'g atubang nako nga ligdong kaayo ang panagway.

"Abtik kaayo sa babaye kana si Paul," nagkanayon si Nang Badang.

"U-unsa?" Nakasukna ko.

"Palikero kaayo kanang lalakiha. Daghan nang mga babaye ang gipahilak niya."

"D-diay ba, Manang?"

"Mao kana, Day Eva. Gisultihan ko ikaw niini aron ka makabantay. Tingalig nakahunahuna si Paul sa pagpangulitawo nimo. Tingalig iya ka sab nga biktimahon."

"Daghang salamat sa imong pahimatngon, Manang. At least, makabantay ko nga ingon diay niana si Paul. Hinuon wa man siya mangulitawo nako."

"Wa pa karon. Pero posibleng mangulitawo siya nimo sa umaabot."

"Kun mahitabo man kana, Manang, dili na siya makaugpo nako kay nakabantay na man ko sanglit imo na man kong gisultihan bahin sa iyang pagka tawo."

Apan sa akong kaugalingon, nakaingon ko nga ulahi na ang pahimangno ni Nang Badang nako kay nabiktima na man ko ni Paul kagabii. Wala ko makabalibad sa gusto niyang mahitabo tali kanamong duha tungod kay iya man kong giapiki. Napugos gyod ko pagtugyan sa akong pagka babaye ngadto kaniya.

Miabot ang laing gabii. Human sa among mga buluhaton, nag-iyahay kami si Nang Badang og sulod sa tagsatagsa namo ka katulganan sa servant's quarter. Paghisulod nako sa akong kuwarto, gipasiga dayon nako ang suga. Nakugang ko kay may tawo sa sulod sa akong lawak. Mosinggit unta ko  kun wala pa ko makaila dayon sa maong tawo. Si Paul! (Sumpayan pa)