Dugos ni Eva

(Gula 125)

Milingkod ko nga nagpalayo sa lalaki. Gibulanit ko ang akong bag ug gipatong sa duha nako ka paa. Mipahiyom ang lalaki dihang ako siyang gitutokan.

“Ayaw kahadlok,” niya pa. “Dili ko daotang tawo.”

Wala ko motingog. Nagpadayon ko pagtutok niya.

“Dili ka taga Cebu, no?” Sukit sa lalaki.

“Oo,” mubo kong tubag. “Taga Bohol ko.”

“Diin sa Bohol? Taga Bohol man sab ko. Sa Tagbilaran ang amo.”

“Sa Mabini ang amo.”

Nagpaila siya sa iyang kaugalingon nako. Junhan ang iyang ngalan. Gitug-anan ko sab siya sa akong ngalan.

“Nganong nia ka man sa plasa ning orasa sa kagabhion?” Pangutana ni Junhan.

“Anhi lang una ko magpalabay sa kagabhion,” maoy akong tubag. “Wa man koy kadangpan dinhi. Ang akong uyoan wa na man sa iyang gipuy-an sa Lahug.”

“Wa diay kay kauban?”

“Nag-inusara ra ko pag-anhi sa Cebu.”

“Delikado ra ba dinhing dapita, Eva, labinag wa kay kauban.”

“Bahala na lang ni. Unsaon nga wa man koy laing kadangpan.”

“Tabangan tikaw. Ihatod ko ikaw sa presinto sa kapolisan. Maayo didto kay safe ka. Ayaw dinhi kay tingalig tripingan ka sa mga adik.”

Nakombinser ko sa iyang gisulti maong misanong ko sa iyang sugyot. Misantop sa akong hunahuna nga tingalig naluoy siya nako kay iya kong paisano.

“Manakay ta sa akong sakyanan,” niya pa. Ihatod tikaw sa labing duol nga presinto sa kapolisan.

Mipaingon mi sa nag-urong nga van sa daplin sa dalan gawas sa plasa. Pagkaabli sa usa ka pultahan niini, nakita ko ang tulo ka lalaki didto sa sulod. – Sumpayan pa