Kun mopaambit lang ang tanan

Kini ang maisip nga milagro nga gihimo ni Jesus sa dihang giabot siya og tumang kaluoy sa mga tawo nga nagsunod sunod kaniya. Bisan pa man sa praktikal nga tambag sa iyang mga tinun-an nga kinahanglan sila moadto sa mga kabarangayan aron mamalit og makaon kay hilit kadtong dapita.

Apan si Jesus hugtanon ug kusganon nga nagkanayon: “kamoy hatag kanila og makaon” ning paagiha nahitabo ang milagro sa pagdaghan sa pan ug isda. Usa sa mga interpretation sa maong milagro mao man ang pagtawag niini ingon nga miracle of sharing.

Miracle of sharing kini tungod kay ang maong milagro nagasukad man sap ag-inamibitay sa matag usa sa ilang mga provisions. Kaniadto ang mga tawo magdala gyud og pan nga hinimo gikan sa sebada ug processed nga isda. Ang atong kasinatian nagtudlo man kanato nga kun atong ipaambit ang bisan unsang diyotay natural kini modaghan gayud.

Apan lisud mahitabo kining maong milagro labina kun ang matag usa kanato nahimong binilanggo mismo sa atong tagsa tagsa ka mga katigayonan. Malisud alang kanato ang paghatag. Malisud alang kanato ang pagpaambit labina kun giisip nato kining bahandi bisan pa man kun kini sobra na alang kanato.

Mao nga sa mosugot ta ug sa dili daghan gihapon ang nag-antos kay daghan man pud ang buot nga sila mag-antos sa hilabihan.

Sa laing bahin ning panahon sa dakong KRISIS mahinungdanon baya gyud ang pagpaambit para at least sa dayon na natong kabugto nahimong mabulokon sa gihapon ang atong kinabuhi.

Mabulukon tungod kay may nahimo kitang maayo. Mabulukon tungod kay mahimong kita mamatay aron ang uban mabuhi. Dili gyud kahulipan ang kamanggihatagon. Gikinahanglan gyud kini pag-ayo. Buhat kini nga makapalig-on sa atong tinguha nga mamahimong mapuslanon bisan kun giisip kita sa uban nga bwiset ug walay hinungdan. Mas maayo nga molihok na lang diha sa kahilom kay pinaagi lamang niini mamahimo kitang mahinumdoman bisan daklit lamang.

Dunay nihangyo ug ako siyang gitabangan nalipay ko ug nalipay pud siya apan subo palandungon kay ang uban mitandi niini sa favoritism nga sanglitanan. bisan pa man diay sa paghimo og maayo dili diay tanan gihapon malipay.... atong pamalandongan ang balak ni Pablo Neruda nga nagkahulogan: The Great Table Cloth:

The Big Tablecloth

Pablo Neruda

When the call came to eat

The tyrants came running

Along with their flighty cocottes,

And it was beautiful to see them go by

Like big bosomed wasps

Pursued by those pale

And wretched public tigers.

The peasant in the field ate

His dark ration of bread,

He was alone and it was late,

He was surrounded by wheat,

But he had no more bread,

He ate it all up with hard teeth,

Looking at it with hard eyes.

In the blue hour of lunch

The infinite hour of the roast beef,

The poet abandons his lyre,

Takes his knife, fork

And puts his glass on the table,

And the fishermen make their way

To the little sea of the soup tureen

The potatoes sizzle

Making their protest among the tongues of oil.

The lamb is golden on the coals

And the onion is doing a striptease.

How sad it is to eat in a frock coat,

It's like eating in a coffin,

And to eat in a convent

Is like eating underground.

To eat alone is a very bitter thing

But not to eat at all is unfathomable,

Hollow, green, like having thorns,

A chain of fishooks falling from the heart

And piercing your insides.

To be hungry is to be caught by pincers,

It's like when crabs bite,

It burns, it burns and there's no fire

Hunger is a cold fire.

Let us sit down soon to eat

With all those who have not eaten,

let us lay down long tablecloths,

Gather the salt from the lakes of the world

Let us have breadshops the size of the planet,

Tables with strawberries in the snow,

And a plate as big as the moon

From which we shall all eat.

But for now I just ask

For the justice of a meal for all.

Kun anaa pa lamang ang panagdait nan, mamahimong hapsay ang tanan. Kun anaa ang pagpaambit nan, magmalipayon ang tanan.